اروتیک آپاپوکوواها

قوم آپاپوکووا (Apapocuva) به‌سبب یک اندیشه که در جنوب برزیل با خود برده‌اند، فراتر از شمار خود شناخته شده‌اند: جهان کهن و فرسوده است و نابود خواهد شد، و جایی هست که سختی و مرگ به آن نمی‌رسد. آنان مردمی گوارانی‌اند، شاخه‌ای از گروهی که معمولاً نیاندوا (Nhandeva یا Ñandeva) نامیده می‌شود. سرزمین آنان جنوب آنچه امروز ایالت ماتو گروسو دو سول نامیده می‌شود است، در اطراف رودخانهٔ ایگواتمی نزدیک مرز با پاراگوئه. به زبان گوارانی سخن می‌گویند، زبانی از خانوادهٔ توپی-گوارانی که گویش‌هایش در برزیل، پاراگوئه و آرژانتین در هم می‌آمیزند. گفتار آپاپوکووا به گونه‌های کایووا و مبیا نزدیک است، اما ویژگی‌های خاص خود را حفظ کرده است.

در آغاز سدهٔ نوزدهم، گروه‌های آپاپوکووا به ترک آن سرزمین و راه افتادن به سوی شرق آغاز کردند. شامان‌هایی که وقوع فاجعه را در خواب دیده بودند این کوچ‌ها را رهبری می‌کردند. آنان آموزش دادند که راه رهایی دعا، سرود و رقص است، که باید آن‌قدر ادامه یابد تا بدن سبک شود. برخی گروه‌ها به کرانهٔ اقیانوس اطلس رسیدند و در لبهٔ دریا رقصیدند و انتظار داشتند به yvy marã e'ỹ، یعنی سرزمین بی‌شر، عبور کنند. این عبور هرگز رخ نداد و کسانی که ماندند هرجا توانستند ساکن شدند. این مهاجرت‌ها امروز یکی از پربحث‌ترین رویدادهای تاریخ دینی آمریکای جنوبی به شمار می‌روند.

بخش بزرگی از آنچه بیگانگان درباره‌شان می‌دانند از کورت اونکل است، مردم‌شناسی متولد آلمان که از سال 1905 در میان آپاپوکووا زیست. آنان نام نیموئنداژو را به او دادند و او در تمام دوران حرفه‌اش آن را با خود داشت. تک‌نگاری او در سال 1914، با عمقی کم‌نظیر، روایت‌های ایشان را دربارهٔ چگونگی آفرینش جهان و چگونگی پایان آن ثبت کرد و بر محور نیاندرووسو، پدر والامقام ما، متمرکز بود. او همچنین به گردآوری خانواده‌های گوارانی در آراریبا، در نواحی داخلی ایالت سائوپائولو، یاری رساند؛ جایی که هنوز یک قلمرو بومی در آن وجود دارد.

برای آپاپوکووا، دین بخشی جدا از زندگی نیست. شامان‌ها جلسات طولانی دعای آوازخوانی و رقص را رهبری می‌کنند که با جغجغه‌های کدوی خشک و کوبیدن لوله‌های خیزرانی بر زمین مشخص می‌شود. نام کودک انتخاب نمی‌شود، بلکه یافت می‌شود. شامان تعیین می‌کند که روح تازه از کدام ناحیهٔ آسمان آمده است و نام از آن برمی‌آید. امروزه نام آپاپوکووا عمدتاً در ادبیات مردم‌نگارانه دیده می‌شود و اخلافشان معمولاً خود را نیاندوا یا به‌سادگی گوارانی می‌نامند. آنان در جامعه‌هایی در ایالت ماتو گروسو دو سول، سائوپائولو و ایالت‌های همسایه زندگی می‌کنند، جایی که آداب کهن در کنار زبان پرتغالی، کار مزدی و، در برخی روستاها، کلیساهای انجیلی وجود دارد.