اروتیک کامبباها

نام، توصیفی است: kambeba در زبان توپی به معنای «سر تخت» است و این نام ماندگار شد زیرا والدین کامبیبا نسل‌اندرنسل تخته‌هایی را به پیشانی نوزادان خود می‌بستند تا نیمرخ شیب‌داری شکل دهند که فرد را در نگاه نخست به‌عنوان یکی از خودشان مشخص می‌کرد. وقایع‌نگاران اسپانیایی و پرتغالی آنان را اوماگوا می‌نامیدند و در قرن شانزدهم نادیده گرفتنشان ناممکن بود. وقتی مردان Orellana در سال ۱۵۴۲ از آمازون پایین آمدند، این بخش از رود را سکونتگاهی تقریباً پیوسته توصیف کردند: روستاهایی در فاصله‌ای که صدا به یکدیگر برسد در امتداد کرانه، ناوگان‌هایی از قایق‌های پاروزنی، سفال‌های نقاشی‌شده و ذخایر غذایی به اندازه‌ای که یک لشکرکشی مهاجم را تأمین کند. این مردم، مردمان دشت سیلابی بودند. کل اقتصاد بر ورزه‌آ استوار بود، نواری از زمین که رود هر سال آن را زیر آب می‌برد و دوباره حاصلخیز می‌کند، و کشت، ماهیگیری و برداشت لاک‌پشت با زمان سیلاب تنظیم می‌شد. آنان لاک‌پشت‌های رودخانه‌ای را در محوطه‌های حصارکشی‌شده نگه می‌داشتند تا گوشت در ماه‌های کمبود سالم بماند. همچنین، مدت‌ها پیش از آنکه اروپا بداند با لاتکس چه کند، با آن کار می‌کردند: مسافران سده هجدهم دیدند که آنان از لاستیک بطری و سرنگ می‌سازند.

زبان آنان به خانواده توپی-گوارانی تعلق دارد، اما به‌طرز عجیبی درون آن جای گرفته است. اوماگوا و خویشاوند نزدیکش کوکاما آن‌قدر دستور زبان از جاهای دیگر با خود دارند که زبان‌شناسان هنوز بر سر چگونگی شکل‌گیری آنها اختلاف دارند و امروزه تقریباً هیچ‌کس هیچ‌یک از این دو را به‌روانی صحبت نمی‌کند. آنچه کامبیبا را از هم پاشید یک رویداد نبود، بلکه قرنی طولانی از آن بود: یورش‌های برده‌گیری از سوی پرتغالی‌ها، همه‌گیری‌ها، و تجمیع در شهرک‌های بعثت یسوعیان که Samuel Fritz حدود سال ۱۷۰۰ سازماندهی کرد. بازماندگان در امتداد رود به این‌سو و آن‌سو پراکنده شدند و در برزیل تا حد زیادی در دسته گمنام روستایی کابوکلو ناپدید شدند. اما آنان از وجود دست برنداشتند. از دهه ۱۹۸۰ به این سو، جوامعی در امتداد Solimões و در اطراف Tefé و Manaus این نام را آشکارا بازپس گرفته‌اند، برای تعیین حدود زمین فشار آورده‌اند و زبان کهن را از آنچه از آن نجات یافته بود در مدارس روستایی آموزش می‌دهند. مسیحیت کاتولیک که از بعثت‌ها به ارث رسیده دین رایج است، کلیساهای انجیلی نفوذ کرده‌اند و جهان‌شناسی رودخانه‌ای هرگز کاملاً رخت برنبسته است. شناخته‌شده‌ترین کامبیبای امروز احتمالاً Márcia Wayna Kambeba است، جغرافی‌دان و شاعری که موضوعش تا حد زیادی این است که بومی بودن در یک آپارتمان شهری، نه در کنار ساحل رودخانه، یعنی چه. این توصیف منصفانه‌ای از جای این مردم است: هنوز در برخی جاها روی آب‌اند، در Manaus نیز هستند و بر این پافشاری می‌کنند که این دو یک چیزند.