اروتیک توبا (قوم)

توبا، که خود را قوم می‌نامند، مردمی بومی از گران چاکو هستند که عمدتاً در استان‌های چاکو و فورموسای آرژانتین زندگی می‌کنند و جوامعی نیز در پاراگوئه و بولیوی دارند. آنان به زبان توبا سخن می‌گویند که از زبان‌های گوایکوروی است و از بزرگ‌ترین گروه‌های بومی منطقه به شمار می‌آیند. تاریخ آنان با شکارچیانی ماهر و پس از ورود اسب با سوارکاران متحرک دشت‌های باز پیوند دارد.

جامعه و معیشت

پیش از فتح، قوم در سراسر چاکو از راه شکار، ماهی‌گیری و گردآوری خوراک زندگی می‌کرد و پذیرش اسب آنان را تا اواخر قرن نوزدهم نیرومند و مستقل نگه داشت. لشکرکشی‌های نظامی، از دست رفتن زمین به نفع دامداری و کشاورزی، و اسکان اجباری آن خودمختاری را از میان برد. کشتار ناپالپی در سال ۱۹۲۴، که در آن پلیس و مهاجران ده‌ها تن از توبا و موکوویی را در استان چاکو کشتند، همچنان خاطره‌ای تعیین‌کننده از آن بی‌زمینی است. بسیاری به کار مزدی در مزارع و به شهرها رانده شدند و امروز جوامع بزرگ قوم در شهرهایی چون رزیستنسیا، روزاریو و حاشیه بوینس‌آیرس زندگی می‌کنند و برای حفظ زبان و هویت خود سازمان می‌یابند. جوامع از راه ترکیبی از کشاورزی کوچک‌مقیاس، تولید صنایع دستی، کار فصلی و حمایت دولت امرار معاش می‌کنند. آیین‌های آنان که زمانی بر محور شمن‌ها و ارواح جنگل می‌چرخید، امروز مسیحیت پنطیکاستی و انجیلی را در بر می‌گیرد که اغلب در شکل‌هایی کاملاً ویژه قوم بیان می‌شود.

ظاهر و زیورآلات

از نظر تاریخی ظاهر قوم با زندگی متحرک در آب‌وهوای گرم سازگار بود، با حداقل پوشش، و رنگ بدن و صورت و زیور پر برای آیین و جنگ به کار می‌رفت. امروز قوم لباس مدرن می‌پوشد و بسیاری در محیط‌های شهری زندگی می‌کنند که از نظر ظاهر تفاوت چندانی با همسایگانشان ندارند. زیورآلات سنتی در صنایع دستی باقی مانده است: گردنبند و دستبند از دانه، مهره و پر، و اشیائی که از نخل و دیگر الیاف بافته می‌شوند و اغلب برای فروش ساخته می‌شوند. مانند دیگر مردمان چاکو، هویت امروزین قوم بیشتر از راه زبان، جامعه و صنایع دستی حمل می‌شود تا از راه یک پوشش متمایز روزمره.