اروتیک پمون

واژه پمون به معنای «مردم» است و نامی است که روستاییان کاریبی‌زبان گران سابانا برای خود به کار می‌برند. سرزمین آنان ساوانای مرتفع و جنگل‌های جنوب‌شرقی ونزوئلا است، جایی که تپوی‌های صخره‌ای و عمودی از دشت علفزار برمی‌خیزند، و این سرزمین از مرز می‌گذرد و به ایالت رورایمای برزیل و گوشه‌ای از گویان می‌رسد. هر کس عکس آبشار Angel Falls را دیده باشد، که پمون‌ها آن را Kerepakupai Merú می‌نامند، یا عکس کوهنوردان روی Roraima را دیده باشد، سرزمین پمون را دیده است و اغلب یک راهنما، آشپز یا قایقران پمون را هم دیده است. سه شاخه دارند که هرکدام لهجه و قلمرو خود را دارند: Kamarakoto در اطراف دره Kamarata و Canaima، Taurepan در جنوب به سمت برزیل، و Arekuna در بیشتر بقیه منطقه. زبانشان کاریبی است و آنقدر به Kapon، زبانی که Akawaio و Patamona در گویان به آن سخن می‌گویند، نزدیک است که زبان‌شناسان اغلب این دو را یک خوشه به شمار می‌آورند. تقریباً همه در سوی ونزوئلایی اکنون اسپانیایی نیز صحبت می‌کنند و در سوی برزیلی پرتغالی.

زندگی روستایی هنوز بر محور کونوکو می‌چرخد، یعنی قطعه‌ای جنگلی پاک‌شده برای کشت منیهوت تلخ که ریشه‌اش را رنده می‌کنند، در پرسی بافته‌شده می‌فشارند تا خشک شود و به نان مسطح کاسابه می‌پزند. هر جامعه‌ای کاپیتان انتخاب می‌کند و گروه‌هایی از روستاها تابع کاپیتان کل هستند. هیئت‌های مذهبی کاپوچین که از دهه ۱۹۳۰ در Santa Elena de Uairén، Kavanayén و Kamarata تأسیس شدند، بسیاری از پمون‌ها را کاتولیک کردند. روستاهای دیگر به کلیسای ادونتیست روز هفتم گرویدند و از کاچیری، نوشیدنی تخمیرشده کاساوا که در روزهای کار جمعی سرو می‌شود، دست کشیدند. هیچ‌یک از این دو کلیسا آنچه پیش از آن بود را از میان نبرد. تپوی‌ها هنوز خانه ارواح ماواری‌اند. مردم هنوز مرگ ناگهانی را به کاناییما نسبت می‌دهند، شخصیتی از انتقام پنهانی و کشتار. و تارن‌ها، ورد و دعاهای گفتاری، هنوز برای شفا و حفاظت خوانده می‌شوند. قهرمان حیله‌گر Makunaima که داستان‌هایش را مردم‌نگار آلمانی Theodor Koch-Grünberg پیش از جنگ جهانی اول ثبت کرد، مصالح خام رمان برزیلی Mário de Andrade در سال ۱۹۲۸ به نام Macunaíma شد.

داستان امروزی بیشتر درباره زمین است. معدنچیان الماس و طلا از نسل‌ها پیش در رودخانه‌های پمون کار کرده‌اند و امروز بسیاری از پمون‌ها هم خودشان معدن‌کاری می‌کنند. حدود سال ۲۰۰۰، جوامع محلی برج‌های خط برقی را که در سراسر گران سابانا به سوی برزیل کشیده می‌شد، خراب کردند. در فوریه ۲۰۱۹، در جریان بن‌بست بر سر کمک‌های بشردوستانه در مرز، سربازان به سوی پمون‌ها در Kumarakapay و Santa Elena آتش گشودند. چند نفر کشته شدند و صدها نفر به برزیل گریختند. پمون‌ها با سازمان‌دهی پاسخ داده‌اند: گارد سرزمینی خودشان را اداره می‌کنند، پیگیر صدور سندهای مالکیت جمعی زمین هستند و در گردشگری پارک ملی Canaima نفوذ محکمی دارند.