اروتیک زوئه

زوئه‌ها مردمی بومی در حوزه‌ی آمازون برزیل هستند که میان رودخانه‌های کومیناپانما و ارپکورو در شمال دورِ ایالت پارا زندگی می‌کنند. آنان به زبانی از شاخه‌ی Tupi-Guarani از خانواده‌ی Tupian سخن می‌گویند که با زبان‌های Wayampi و Emerillon خویشاوند است. ارتباط مستمر با جهان بیرون تنها در دهه‌ی 1980 آغاز شد، هنگامی که مبلغان پروتستان به روستاهای آنان رسیدند و بیماری‌هایی را وارد کردند که بقای این گروه را برای مدتی کوتاه تهدید کرد. امروز حدود 300 نفر از زوئه‌ها در قلمروی بومی مرزبندی‌شده‌ای زندگی می‌کنند که دسترسی به آن را سازمان بومیان فدرال برزیل، FUNAI، کنترل می‌کند تا آنان را از تماس بی‌کنترل با بیرون محافظت کند.

جامعه و معیشت

زندگی زوئه‌ها میان گروه‌های خانوادگی کوچک و متحرک پراکنده است، نه در یک روستای دائمی متمرکز، و رئیس عالی‌رتبه‌ای ندارند. مردم بسته به فصول و رسیدن میوه‌های وحشی میان باغ‌های زمین‌بریده و اردوگاه‌های جنگلی جابه‌جا می‌شوند. معیشت آنان ترکیبی از کشاورزی برش‌وسوزی (مانیوک تلخ و شیرین، ذرت، پنبه و یام) با شکار، ماهیگیری و گردآوری میوه‌های جنگل، آجیل و عسل است. زوئه‌ها در میان مردمان آمازون کم‌نظیرند، زیرا هم چندهمسری و هم چندشوهری را رواج می‌دهند؛ بنابراین هم مردان و هم زنان ممکن است همزمان چند همسر داشته باشند، و شبکه‌ی خویشاوندی حاصل، خانوارها را از راه تقسیم غذا و کار به هم پیوند می‌دهد. نوشیدنی‌های تخمیرشده و گروه‌های کار تعاونی، زندگی اجتماعی و آیینی را سامان می‌دهند.

ظاهر و زیورآلات

زیور شاخص زوئه‌ها poturu است، سدادهٔ استوانه‌ای بلندی که از چوب روشن یا استخوان تراشیده می‌شود و از سوراخی در لب پایین پوشیده می‌شود. در کودکی جاسازی می‌شود و با گذشت سال‌ها بزرگ‌تر می‌شود، و هر بزرگسال، زن یا مرد، در تمام عمر آن را به لب دارد. زوئه‌ها اساساً بی‌لباس‌اند و به جای آن بدن را با رنگ می‌آرایند: اورکوم (urucum) قرمز و رنگ تیرهٔ جنیپاپو (genipapo) پوست را رنگ می‌کنند، و پنبه‌ی ریسیده‌شده به دست جامعه به دست‌بند بازو، گردنبند و بند کمر تبدیل می‌شود. موها معمولاً کوتاه چیده می‌شود. این فرهنگ زیور و رنگدانه‌ی بدن، به جای پارچه‌های بافته، در هویت زوئه‌ها محوری است.