اروتیک شیپیبو-کونیبو

شیپیبو-کونیبو مردمی بومی در آمازون پرو هستند که در امتداد رود اوکایالی و شاخه‌ها و دریاچه‌های آن در دشت‌های پست شرقی زندگی می‌کنند. این قوم از ادغام دو گروه نزدیک به هم، شیپیبو و کونیبو، شکل گرفته و به زبانی از خانواده پانویی سخن می‌گوید. جمعیت آن ده‌ها هزار نفر است و یکی از بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین مردمان بومی جنگل بارانی پرو به شمار می‌رود.

جامعه و معیشت

جوامع شیپیبو-کونیبو در کناره‌های رودخانه‌ها ساکن‌اند و از ماهی‌گیری، شکار، گردآوری محصولات جنگلی و کشت موز، کاساوا، ذرت و دیگر محصولات در باغچه‌ها و زمین‌های فصلی سیلابی زندگی می‌کنند. بسیاری از جوامع نزدیک شهر پوکالپا و دریاچه یاریناکوچا متمرکزند و جامعه بزرگی از شیپیبوها نیز در لیما ساکن شده است. روستاها سنتاً پیرامون خانواده‌های گسترده سازمان می‌یابند و زنان نقشی محوری دارند، زیرا سازندگان و نگهدارندگان سنت هنری‌اند. زندگی معنوی به شامانیسم مشهور است، که در آن شفادهندگانی به نام اونانیا با آیاهواسکا و گیاهان دیگر کار می‌کنند و ایکاروس‌ها، یعنی سرودهای شفابخش، را می‌خوانند که گفته می‌شود ملودی‌هایشان با همان الگوهای هندسی دیده‌شده در هنر تجسمی مطابقت دارد. رشد گردشگری آیاهواسکا، بازدیدکنندگان و درآمد خارجی آورده، اما نگرانی‌هایی درباره تجاری شدن آیین‌های مقدس ایجاد کرده است. بسیاری از خانواده‌ها اکنون صنایع دستی را نیز به فروش می‌رسانند و زندگی سنتی را با شهرهای دره اوکایالی ترکیب می‌کنند.

ظاهر و زیورآلات

شیپیبو-کونیبو به کنه مشهورند، طرح‌های هندسی پیچیده و هزارتویی که پارچه‌های دستباف و گلدوزی‌شده، سفال‌های نقاشی‌شده، چوب‌های حکاکی‌شده و منجوق‌دوزی را می‌پوشانند، و زمانی روی پوست نیز نقاشی یا خالکوبی می‌شدند. پرو کنه را بخشی از میراث فرهنگی ملت به رسمیت شناخته است. زنان سنتاً دامنی پیچیده با حاشیه گلدوزی کنه و بلوزی کوتاه می‌پوشند، همراه با گردنبندها، دستبندها و گوشواره‌های منجوقی، و هر دو جنس ممکن است موهای خود را به شکل کاکل صاف کوتاه کنند. در مراسم، صورت‌ها با طرح‌هایی از رنگ‌های گیاهی مانند هوئیتو نقاشی می‌شود که پوست را تیره می‌کند. این الگوها که به عنوان بیان‌های آشکار یک نظم نامرئی شناخته می‌شوند، هنر شیپیبو-کونیبو را در میان بازشناخته‌ترین هنرهای آمازونیا قرار می‌دهند.