اروتیک آتساهواکاها

قوم Atsahuaca گروه کوچکی بودند که به زبانی از خانواده Panoan سخن می‌گفتند و در دامنه‌های جنگلی کوه‌های آند در جنوب شرقی پرو زندگی می‌کردند. آنان در حدود آغاز قرن بیستم بر شاخه‌های فرعی رودهای Tambopata و Inambari ثبت شدند و ظرف چند دهه پس از رونق تجارت لاستیک، به عنوان گروهی متمایز از میان رفتند. زبانشان منقرض شده و امروز هیچ جامعه‌ای این نام را به کار نمی‌برد؛ احتمالاً هر بازمانده‌ای که بود در قوم‌های همسایه یا در جمعیت کناره‌های رود Madre de Dios ادغام شد. آنچه آنان را متمایز می‌کرد تا حدی جایگاهشان بود. بخش اصلی گویندگان Panoan بسیار دورتر به سمت شمال، در امتداد رودهای Ucayali و Juruá، قرار دارد. Atsahuaca همراه با خویشاوندان نزدیکشان Yamiaca و قوم مرتبط Arazaire، پایگاه جنوبی آن خانواده را تشکیل می‌دادند و در میان مردمانی محصور بودند که زبانی کاملاً متفاوت با آنان داشتند: گروه‌های Harakmbut در شمال غربی، قوم Ese Ejja که به زبان Tacanan سخن می‌گوید و در پایین‌دست Tambopata می‌زیست، و کوهنشینان کچوازبان در شیب‌های بالاتر. زبان‌شناسان امروز عموماً Atsahuaca و Yamiaca را دو گویش از یک زبان در شاخه‌ای کوچک از خانواده Panoan در Madre de Dios می‌دانند.

تقریباً همه‌چیزی که دربارهٔ آنان می‌دانیم از یک دیدار حاصل شده است. مردم‌شناس سوئدی Erland Nordenskiöld در سال ۱۹۰۴، طی سفر اکتشافی در امتداد مرز پرو و بولیوی، به آنان رسید و تنها حدود بیست نفر را یافت. او جامعه‌ای را توصیف کرد که در فضاهای بازِ جنگل کشاورزی می‌کرد، با کمان و تیر شکار می‌کرد و در رودخانه‌های تندی که از رشته‌کوه Carabaya سرازیر می‌شوند ماهی‌گیری می‌کرد. فهرست واژگانی که او تهیه کرد هنوز مهم‌ترین شاهد وجود این زبان است. هر طبقه‌بندی بعدی بر همین مدارک اندک استوار است. خود نام به نظر می‌رسد نام یک مکان باشد: واژهٔ atsa در خانواده Panoan به معنای کاساوا (مانیوک) است، پسوند آن با واژه‌ای Panoan برای رودخانه همخوانی دارد، و منابع قدیمی‌تر Atsahuaca را نام دیگری برای Carama، شاخه‌ای از Tambopata که آنان در آن می‌زیستند، می‌دانند. دربارهٔ باورها و آیین‌هایشان تقریباً هیچ‌چیز نوشته نشده است.

زمان آن دیدار سکوت پس از آن را توضیح می‌دهد. تا سال ۱۹۰۴ تاجران لاستیک پیش‌تر از هر دو رود بالا آمده بودند و در سراسر Madre de Dios، رونق لاستیک اپیدمی‌ها، کار اجباری و یورش‌های مسلحانه‌ای به همراه آورد که بخش بزرگی از جمعیت بومی را در طی یک نسل نابود کرد. گروهی بیست‌نفره توان تحمل چنین چیزی را نداشت. Atsahuaca در دهه‌های بعد از سوابق ناپدید می‌شوند. میراث آنان کوچک و ناخوشایند است: مردمی با زبان، رود و اختلاف‌های خاص خود با همسایگانشان که جهان بیرون تنها از طریق دفترچهٔ یادداشت یک مسافر شناخته شد. سرزمینی که در آن زندگی می‌کردند امروز میان جنگل حفاظت‌شده در بالادست Tambopata و جبههٔ معدن طلا در امتداد Inambari تقسیم شده است.