اروتیک چیکیانس‌ها

چیکیانس‌ها قومی شکارچی بودند که بر دامنه‌های شرقی کوه‌های آند و استپ‌های نزدیک آن زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که امروز در جنوب استان مندوزای آرژانتین قرار دارد. آنان در زمان ورود اسپانیایی‌ها در سدهٔ شانزدهم میلادی در آنجا می‌زیستند و طی سده‌های استعماری به‌تدریج در پهوئنچه‌ها و در جهان گسترده‌تر گویشوران ماپوچه جذب شدند. دیگر به‌عنوان قومی جداگانه وجود ندارند. آنچه از ایشان بازمانده در درون آن جوامع و در خانواده‌های روستایی مرزهای آرژانتین و شیلی زنده است، نه با نام خودشان.

برای اسپانیایی‌هایی که درباره ایشان نوشتند، چیکیانس‌ها از این جهت برجسته بودند که همواره در حرکت بودند. آنان کشاورز نبودند. پیِ شکار در دشت‌های خشک، دره‌های رودخانه‌ها و ارتفاعات کوهستانی بلند می‌رفتند، گواناکو و شترمرغ آمریکایی شکار می‌کردند و در سرپناه‌هایی از پوست زندگی می‌کردند که می‌شد آن‌ها را جمع کرد و حمل نمود. این شیوه زندگی ایشان را در چهارراهی قرار داد. در شمال، هوارپه‌ها بودند که در مزارع آبیاری‌شدهٔ واحه‌های کویو کشاورزی می‌کردند. در غرب، آن‌سوی گردنه‌ها، مردمان کشاورز مرکز شیلی بودند. در جنوب، پهوئنچه‌های مناطق مرتفع آراوکاریا بودند. چیکیانس‌ها با همه ایشان روابط داشتند و نویسندگان استعماری اغلب مرزها را مخدوش می‌کردند و آنان را با پوئلچه‌ها یکی می‌شمردند، واژه‌ای ماپوچه به معنای صرفاً مردم شرق.

از زبانشان بسیار اندک نوشته شده است، آن‌قدر نیست که بتوان با اطمینان طبقه‌بندی‌اش کرد، و باورهایشان تقریباً جز در اظهارنظرهای کوتاه و بی‌همدلانهٔ سربازان و کشیشان ثبت نشده است. آنچه باقی مانده بیشتر تصویری است که از بیرون دیده شده.

فشار بر ایشان از دو سو وارد می‌شد. مندوزا در سال 1561 توسط یک هیئت اعزامی از شیلی بنیان نهاده شد و بیش از دو سده کویو از سانتیاگو اداره می‌شد، بنابراین قدرت اسپانیا از آن‌سوی کوه‌ها و نیز از کنار رودخانه‌ها به چیکیانس‌ها می‌رسید. در همان زمان، اسب، گاو و تجارت دام از راه گردنه‌های آند زندگی در سوی شرقی رشته‌کوه را دگرگون کرد. زبان و آداب ماپوچه به‌سوی شرق گسترش یافت، فرایندی که مورخان آن را آراوکانیزاسیون می‌نامند، و گروه‌های کوچک شکارچی در دسته‌های بزرگ‌تر سوارکار ادغام شدند. تا اواخر دوره استعماری نام چیکیانس‌ها تا حد زیادی از اسناد محو شده بود. این نام عمدتاً در وقایع‌نامه‌ها باقی مانده و یادآور این است که مرز میان شیلی و آرژانتین زمانی از دل جهانی بومی، واحد و پیوسته می‌گذشت.