اروتیک پانکارا

پانکارا مردمی بومی در سرتائوی پرنامبوکو هستند، یعنی نواحی خشک داخلی شمال‌شرق برزیل. آنچه ایشان را کنار هم نگه می‌دارد کمتر زبان یا شیوهٔ پوشش است و بیشتر یک مکان و یک آیین. آن مکان Serra do Arapuá است، رشته‌ای از تپه‌ها که از بوته‌زار caatinga در شهرداری Carnaubeira da Penha سر برمی‌آورند. آیین Toré است، رقصی حلقه‌ای که جوامع بومی سراسر منطقه برای فراخواندن نیاکانشان و encantados اجرا می‌کنند. اینان موجوداتی افسون‌شده‌اند که باور دارند در تپه‌ها، سنگ‌ها و آب‌های این سرزمین زندگی می‌کنند. از آنجا که امر مقدس به خود زمین پیوند دارد، قلمرو در مرکز زندگی و سیاست پانکارا قرار دارد.

تاریخ پشت این پیوند با زمین در بیشتر نقاط سرتائو مشترک است. میسیون‌های استعماری خانواده‌های بومی را در سکونتگاه‌هایی گرد آوردند. در قرن نوزدهم، مقام‌های ایالتی بسیاری از این سکونتگاه‌ها را منقرض اعلام کردند و زمین‌ها را به دامداران و کشاورزان واگذار کردند. خانواده‌ها ناپدید نشدند. آنان به‌عنوان برزگر مزارعه‌ای و خرده‌مالک ماندند، که معمولاً نه سرخ‌پوست بلکه caboclos نامیده می‌شدند، و آیین Toré را در خانه‌ها و در محوطه‌های آیینی زنده نگه داشتند. تنها در دهه‌های اخیر پانکارا به‌عنوان یک قوم متمایز به رسمیت شناخته شده‌اند و اکنون برای تعیین رسمی مرزهای سرزمین‌شان در همان کوهستان تلاش می‌کنند.

زبان نیاکانی‌شان دیگر به کار نمی‌رود و زندگی روزمره به پرتغالی می‌گذرد. زندگی دینی بیش از یک لایه دارد. بیشتر پانکارا کاتولیک عامیانهٔ مناطق دورافتادهٔ داخلی را دنبال می‌کنند، با قدیسان حامی، روزهای جشن و نذرها. Toré و تعبد به encantados در کنار آن ادامه دارد و مردم آن‌ها را هستهٔ بومی بودن می‌دانند. برای بسیاری از خانواده‌ها این دو کنار هم می‌نشینند، نه آن‌که با هم رقابت کنند.

همچون همه‌جای سرتائو، امرار معاش به باران وابسته است: قطعه‌زمین‌های کوچک لوبیا، ذرت و کاساوا، چند دام، و کارهای فصلی که مردم را به شهرها و کلان‌شهرهای جنوب می‌کشاند. پانکارا تنها در این تپه‌ها نیستند. همسایگانشان آتیکوم‌ها هستند که در کوهستان نزدیک Serra do Umã زندگی می‌کنند، و هر دو به جنبش احیای گستردهٔ بومیان شمال‌شرق برزیل تعلق دارند، جایی که اقوامی که زمانی منقرض پنداشته می‌شدند نام‌های خود را بازپس گرفته‌اند.