اروتیک مامایینده

قوم مامایندی یکی از چند قوم کوچک است که بیگانگان مدت‌ها آن‌ها را زیر نام نامبیکوارا یک‌جا دسته‌بندی کرده‌اند؛ نامی که بیش از آن‌که دربارهٔ مردمی که به آن نامیده شده‌اند چیزی بگوید، از کسانی حکایت دارد که این نام را گذاشته‌اند. زبان آن‌ها به شاخهٔ شمالی خانوادهٔ زبانی نامبیکواری تعلق دارد. گویندگان زبان‌های نامبیکوارای جنوبی که در فاصلهٔ کوتاهی از آن‌ها زندگی می‌کنند این زبان را نمی‌فهمند، اما همسایگانشان، نگاروته‌ها، به زبانی بسیار نزدیک به آن سخن می‌گویند. این زبان مانند خویشاوندانش زبانی نواختی است، به این معنا که تغییر زیر و بمی صدا می‌تواند معنای واژه را عوض کند. امروزه چند صد نفر از مامایندی‌ها در روستاهایی نزدیک مرز ماتو گروسو و روندونیا در غرب برزیل زندگی می‌کنند، جایی که ارتفاعات خشک شاپادا دوس پارسیس به سوی درهٔ گواپوره سرازیر می‌شود.

شیوهٔ زندگی قدیمی‌تر آن‌ها از فصل‌ها پیروی می‌کرد. در فصل باران، در نوارهای جنگلی کنار رودخانه‌ها زمین را پاک‌سازی می‌کردند و باغچه‌های مانیوک و ذرت برپا می‌کردند. در ماه‌های خشک، گروه‌های خانوادگی کوچک‌تر برای شکار و گردآوری خوراک در سرزمین‌های باز جابه‌جا می‌شدند. این الگو مرحله به مرحله از هم پاشید. خط تلگراف کاندیدو روندون در اوایل قرن بیستم از سرزمین نامبیکوارا گذشت، پس از تماس با بیگانگان بیماری‌های همه‌گیر از پی آمد، و دهه‌های بعد دامداری‌های گاو، مهاجران و بزرگراه BR-364 را به همراه آورد. روستاها دیگر جابه‌جا نشدند، پرتغالی به زبان دوم کاری تبدیل شد، و مبلغان مذهبی و مترجمان کتاب مقدس برای زندگی در میان آن‌ها آمدند. مسیحیت گروندگانی یافته است، اما باورها دربارهٔ ارواح، شمن‌ها، بیماری و مردگان همچنان شیوهٔ سخن گفتن مردم دربارهٔ بدن را شکل می‌دهد.

نخستین چیزی که بازدیدکننده متوجه می‌شود مهره‌هاست. مردان و زنان رشته‌های انبوهی از مهره‌های کوچک سیاه را که از پوستهٔ سخت میوهٔ نخل توکوم ساخته می‌شوند به گردن می‌اندازند، که اغلب روی سینه ضربدری قرار می‌گیرند، و این‌ها به هیچ معنای سطحی تزیین نیستند. در پژوهش میدانی ژوانا میلر، انسان‌شناس، گردنبندها بخشی از خود شخص‌اند. خویشاوندان آن‌ها را می‌سازند و هدیه می‌دهند، افراد در طول زندگی آن‌ها را گرد می‌آورند، و این گردنبندها با درک شمن‌ها از سلامت و جهان ارواح پیوند دارند. روشن‌ترین نمونه به نخستین قاعدگی دختر مربوط است. او را در خلوت و جدا از دیگران نگه می‌دارند، سپس در جشنی همگانی، در حالی که با رنگ قرمز آناتو رنگ‌آمیزی شده و زیورآلات فراوان بر او بار شده است، به میان جمع می‌آورند. سنگینی جایگاه تازهٔ او به‌عنوان یک بزرگسال، به معنای واقعی کلمه، بر گردنش آویخته است.