اروتیک موکورین

گروه Mukurin که در منابع برزیلی Mokuriñ نوشته می‌شود، دسته‌ای از Botocudo بودند، یعنی شکارچیان جنگل که شرق ایالت Minas Gerais در برزیل را تا فتح این منطقه در قرن نوزدهم در اختیار داشتند. امروزه به‌عنوان یک گروه نام‌دار دیگر وجود ندارند و Krenak در Rio Doce نوادگان شناخته‌شدهٔ Botocudo به شمار می‌روند. درباره‌ی Mukurin با نام خودشان بسیار کم ثبت شده است. آن‌ها در سوابق قوم‌نگاری فقط به‌عنوان برچسبی برای یک دسته، یکی از ده‌ها برچسب، ظاهر می‌شوند و آنچه با صداقت می‌توان درباره‌شان گفت همان چیزی است که دربارهٔ Botocudo به‌طور کلی شناخته شده است.

Botocudo هرگز واژهٔ خودشان نبود. مستعمره‌نشینان پرتغالی آن را از botoque، یعنی درپوش بشکه، ساختند که اشاره داشت به دیسک‌های سبک چوبی که در لب پایین و لاله‌ی گوش می‌گذاشتند. آنان خود را Borun می‌نامیدند، واژه‌ای که به‌سادگی مردم را از بیگانگان جدا می‌کند. زبانشان به شاخهٔ کوچک Krenak از خانوادهٔ Macro-Jê تعلق داشت، که با زبان‌های توپی ساحل بی‌ارتباط بود و تنها به‌طور دور با مردمان Jê فلات داخلی پیوند داشت. آنان در دسته‌های کوچک و متحرک در جنگل اقیانوس اطلس میان رودخانه‌های Doce و Jequitinhonha زندگی می‌کردند، با کمان‌های بلند شکار می‌کردند، گردآوری می‌کردند، زیر سرپناه‌های سریع از برگ نخل می‌خوابیدند و سپس کوچ می‌کردند. دسته‌ها دائماً جدا می‌شدند، دشمنی می‌کردند و دوباره به هم می‌پیوستند، و به همین دلیل فهرست نام دسته‌ها که سیاحان و مبلغان گردآوری کرده‌اند بسیار بلند و ناهمخوان است. زندگی مذهبی حول marét می‌چرخید، ارواح آسمانیِ قدرتمند، و حول ارواح مردگان که از آن‌ها ترس داشتند. اقتدار رهبر یک دسته تا حد زیادی بر جایگاه ادعایی او نزد آن ارواح استوار بود.

نقطهٔ عطف در سال 1808 بود، هنگامی که شاهزادهٔ نایب‌السلطنهٔ پرتغال که تازه به Rio de Janeiro آمده بود، جنگ تهاجمی علیه Botocudo در Minas Gerais را اعلام کرد و اجازه داد اسیران نگه داشته شوند و به خدمت اجباری واداشته شوند. پست‌های نظامی در امتداد رودخانهٔ Doce ساخته شد. این فرمان در سال 1831 لغو شد، اما فشار تنها شکل خود را تغییر داد. شرکت Mucuri که توسط Teófilo Otoni تأسیس شد، از اواخر دههٔ 1840 دره‌ی Mucuri را به روی مهاجران گشود، و یک هیئت مبلغان کاپوچین که در سال 1873 در Itambacuri بنیان گذاشته شد، دسته‌های بازمانده را در یک جا گرد آورد و در آنجا نام‌های جدا دسته‌ها محو شدند.

Krenak همچنان باقی‌اند: چند صد نفر در یک منطقهٔ حفاظت‌شده کنار رودخانهٔ Doce نزدیک Resplendor، که Borun را به‌عنوان زبان میراثی حفظ می‌کنند و سال‌ها برای رودخانه‌ای که در اثر فروپاشی سد معدنی Fundão در سال 2015 آلوده شد مبارزه کرده‌اند. گروه‌هایی مانند Mukurin آرام‌تر باقی مانده‌اند، در نیاکان خانواده‌های روستایی سراسر شرق Minas Gerais و به‌عنوان نامی در سوابق قوم‌نگاری.