اروتیک اوتاوالو

مردی اوتاوالو از دور شناخته می‌شود: شلوار سفید ساق‌بلند، پانچوی تیره، کلاه نمدی، و یک گیسوی بلند و سیاه که از پشتش آویزان است. او لباس نمایشی بر تن ندارد. اوتاوالوها از موفق‌ترین مردمان بومی آمریکا از نظر تجاری هستند، با بازرگانان و نوازندگانی که از بوگوتا، مکزیکوسیتی، بارسلونا و آمستردام فعالیت می‌کنند، و بدون آنکه گیس، آناکو یا زبانشان را رها کنند به این جایگاه رسیده‌اند. زادگاهشان استان ایمبابورا در ارتفاعات شمالی اکوادور است، کاسه‌ای از زمین‌های کشاورزی میان آتشفشان‌های ایمبابورا و کوتاکاچی، که دریاچه سان پابلو در ته آن قرار دارد و روستاهای بافنده‌نشین اطراف شهر اوتاوالو آن را احاطه کرده‌اند: پگوچه، ایلومان، آگاتو، کینچوکی و کارابوئلا. آنها به زبان کیچوا سخن می‌گویند که شاخه شمالی زبان کچوایی است، و خود این زبان میراث امپراتوری است: این زبان همراه با حکومت اینکاها به این دره رسید و زیر نظر کشیشان اسپانیایی بیشتر گسترش یافت و زبانی را که کارانکی‌ها پیش از آن به آن سخن می‌گفتند جابه‌جا کرد. اکنون اوتاوالوها این زبان را در برابر اسپانیایی، همچون دارایی خود نگه می‌دارند.

بافندگی کهن است و تاریخچه‌اش رمانتیک نیست. کارگاه‌های استعماری اُبراخس نیروی کار ارتفاعات را به اجبار به کار تولید پارچه برای بازار آند گماشتند، و مهارت پس از پایان اجبار باقی ماند. خانواده‌ها تا اصلاحات ارضی اکوادور در دهه 1960 با نظام بدهی‌بستگی به هاسیندا‌ها وابسته ماندند. چرخش تجاری زود در قرن بیستم رخ داد، وقتی بافندگان پگوچه شروع به تقلید از پارچه‌های توید اسکاتلندی وارداتی کردند و دریافتند که می‌توانند خودشان محصول را بفروشند. از آن میدان پونچوها پدید آمد، و از بازار راه بیرون رفتن. بازرگانان اوتاوالو از اواسط قرن در سراسر جهان در گردشند، و پول به شکل خانه‌های بتنی، کامیون و شهریه مدرسه در همان روستاها بازمی‌گردد. کاتولیک‌گری تقریباً همگانی است و روی تقویمی خورشیدی قرار گرفته که هیچ‌کس رهایش نکرده است. اینتی رایمی در انقلاب تابستانی ژوئن بزرگ‌ترین جشن است: غسل آیینی در آبشار پگوچه، سپس روزها رقصندگان نقاب‌دار که در دایره‌های فشرده از روستایی به روستای دیگر می‌کوبند و میدان را در رویارویی‌ای که هم از پیش طراحی شده و هم واقعاً پرتنش است، تصاحب می‌کنند. پاوکار رایمی با کارناوال با گل و آب می‌رسد. ایلومان در سطح ملی به یاچاک‌هایش شناخته می‌شود، درمانگرانی که اکوادوری‌های بومی و مستیزو هر دو به آنها مراجعه می‌کنند. اوتاوالوها وزنه سیاسی‌ای فراتر از جمعیتشان داشته‌اند، از برجستگان قیام‌های بومی که از 1990 به بعد سیاست اکوادور را دگرگون کردند تا اداره شهر خودشان.