اروتیک بوروروها

بورورو (خود را Boe می‌نامند) مردمی بومی در ارتفاعات مرکزی برزیل هستند که امروزه بیشتر در ایالت ماتو گروسو، در امتداد رودهای ساو لورنسو و ورملیو زندگی می‌کنند. آنان به زبان بورورو سخن می‌گویند که مهم‌ترین زبان بازمانده از شاخه‌ی کوچک Bororoan در خانواده‌ی Macro-Je است. ساختار اجتماعی پیچیده‌ی آنان در قرن بیستم به محوری مهم برای مردم‌شناسی تبدیل شد، به‌ویژه در آثار کلود لوی-استروس.

جامعه و معیشت

روستاهای بورورو به شکل دایره‌ای از خانه‌های خانوادگی در اطراف خانه‌ی مردان مرکزی (baito) ساخته می‌شوند؛ طرحی که تقسیم جامعه به دو نیمه‌ی ازدواج‌کننده با یکدیگر (moieties) با نام‌های Exerae و Tugarege را در خود دارد، و هر یک از این دو نیمه به تیره‌هایی تقسیم می‌شود که حقوق موروثی بر نام‌ها، زیورها و سرودها دارند. این دوگانگی، ازدواج، نقش‌های آیینی و چرخه‌ی پیچیده‌ی تدفین را سامان می‌دهد که در قلب زندگی دینی بورورو قرار دارد؛ روح درگذشته همراهی می‌شود تا به ارواح نیاکانی aroe بپیوندد. معیشت سنتی ترکیبی از شکار، ماهی‌گیری و گردآوری خوراک همراه با مقداری باغداری بود.

ظاهر و زیور

بورورو به هنر پرِ شگفت‌انگیز خود شهرت دارد. پوشاک آیینی شامل تاج‌های پهن و سربندهایی از پرهای زرد و قرمز روشن ماکائو، زیورهای پر برای بازو و پشت، گردن‌بندهایی از پنجه‌ی جگوار و صدف، و نقاشی بدن با urucum قرمز و رنگ سیاه است. مردان از دیرباز به قد بلند و موهای بلند شهرت داشتند و زیورهای لب و گوش به‌طور سنتی به کار می‌رفت. مراسم تدفین کامل‌ترین نمایش زیورهای تیره و طرح‌های نقاشی‌شده را نشان می‌دهد که هر یک به نسب مشخصی تعلق دارد. پوشاک روزمره اکنون بیشتر مدرن است و زیور پر و بدن تنها برای آیین‌ها نگه داشته می‌شود.