زنی از کاراجاها، مرجع فنوتیپ

اروتیک کاراجاها

زبان

Karajá، با گونه‌های Karajá، Javaé و Xambioá (ماکرو-ژه)؛ پرتغالی به طور گسترده صحبت می‌شود.

دین

باورهای بومی با شمن‌ها و موجودات روحی رودخانه، در کنار مسیحیت کاتولیک و انجیلی.

درباره کاراجاها

کاراجا خود را Iny می‌نامند و هویت آنان با یک رود گره خورده است. از زمانی که غریبه‌ها درباره ایشان می‌نویسند، آنان در امتداد میانه رود آراگوایا در مرکز برزیل زیسته‌اند. مرکز قلمروشان جزیره بانانال است، جزیره‌ای بزرگ روی رود که در فصل بارش زیر آب می‌رود و هنگام فروکش آب، سواحل طولانی و سفید شنی آشکار می‌شود. در افسانه پیدایش ایشان، نخستین مردمان در جهانی در ته رود زیستند و سپس به سطح بالا آمدند. روستاها هنوز بر کرانه‌های رود قرار دارند و ماهیگیری و بالا و پایین رفتن آب بخش بزرگی از سال را شکل می‌دهد.

سه شاخه وجود دارد. کاراجاهای اصیل در امتداد خود رود آراگوایا زندگی می‌کنند. جاوائه‌ها بر رود جاوائس زندگی می‌کنند که ضلع شرقی جزیره را می‌سازد. شامبیوآ که گاهی کاراجاهای شمالی نامیده می‌شوند، در پایین‌دست و در شمال ایالت توکانتینز زندگی می‌کنند. همه به گویش‌هایی از زبان کاراجا سخن می‌گویند که به خانواده زبانی گسترده‌تر Macro-Jê تعلق دارد، اما از زبان‌های Jê همسایگانی چون شاوانته و کایاپو متمایز است. زبان‌شناسان یک ویژگی را برجسته می‌کنند: مردان و زنان این زبان را متفاوت ادا می‌کنند. گفتار زنان همخوانی را حفظ می‌کند که گفتار مردان آن را می‌اندازد، بنابراین طرز ادای جمله پیش از فهمیدن معنا نشان می‌دهد چه کسی سخن می‌گوید. پرتغالی نیز به‌طور گسترده صحبت می‌شود.

تماس با غریبه‌ها زود آغاز شد و خشن بود. از قرن هفدهم به بعد، هیئت‌های برده‌گیری در امتداد رود آراگوایا به سمت بالا پیش رفتند. مبلغان مذهبی، دامداران و پایگاه‌های دولتی به دنبال آنان آمدند و بعدها ماهیگیران ورزشی و گردشگرانی که سواحل فصل خشک را پر می‌کردند. بیماری جمعیت را به شدت کاهش داد و سپس به آرامی بهبود یافت. شامان‌ها هنوز در زندگی روستایی جایگاه دارند، در کنار کلیساهای کاتولیک و انجیلی.

چیزی که غریبه‌ها معمولاً نخست می‌شناسند ritxòkò است، پیکره‌های گلی که زنان کاراجا می‌سازند. آنها در آغاز عروسک کودکان بودند و افراد را در حال کار، در زندگی خانوادگی و در لباس آیینی نشان می‌دهند. امروزه بسیار دورتر از رود فروخته می‌شوند و در سال 2012 برزیل آنها را به‌عنوان میراث فرهنگی ملی ثبت کرد. زندگی آیینی حول Aruanã می‌چرخد که در آن رقصندگان نقاب‌دار با لباس‌هایی از الیاف نخل نقش موجودات روحانی‌ای را بازی می‌کنند که به روستا سر می‌زنند، و حول Hetohoky، آیین بلوغ طولانی که پسران را به دنیای مردان وارد می‌کند. بسیاری از کاراجاها، به‌ویژه سالمندان، نشان‌های دایره‌ای روی هر دو استخوان گونه دارند، نشانه‌ای که زمانی کسی را در نگاه نخست به‌عنوان Iny بازشناختنی می‌کرد.

فنوتیپ‌های معمول: کاراجاها

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

پوست قهوه‌ای با تُن‌های روشن تا متوسط و موی مشکی صاف. بسیاری از بزرگسالان، به‌ویژه افراد مسن‌تر، روی هر دو استخوان گونه نشانه‌های دایره‌ای دارند. لباس روزمره، پوشش معمول برزیلی است. در مراسم، مردم بدن خود را با genipapo سیاه و با annatto قرمز رنگ می‌کنند و سرپوش‌های پردار، بندهای پنبه‌ای برای دست و پا و گردن‌بند به تن می‌کنند، در حالی که رقصندگان Aruanã کاملاً با لباس‌هایی از الیاف نخل و ماسک پوشیده می‌شوند.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره کاراجاها

کاراجاها به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی کاراجاها Karajá، با گونه‌های Karajá، Javaé و Xambioá (ماکرو-ژه)؛ پرتغالی به طور گسترده صحبت می‌شود. است.

کاراجاها پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان کاراجاها باورهای بومی با شمن‌ها و موجودات روحی رودخانه، در کنار مسیحیت کاتولیک و انجیلی. است.