اروتیک تاکانا

تاکاناها جایی زندگی می‌کنند که رشته‌کوه‌های آند پایان می‌یابد. سرزمین آنان پای‌کوه شمالی استان لاپاز در بولیوی است، جایی که آخرین یال‌های کوردیرا راه را به جنگل‌های سیلابی کنار رودخانه‌های بنی، توئیچی و مادیدی می‌دهند، و توموپاسا، ایشیاماس و سان بوئناونتورا شهرک‌هایی هستند که آنان را در خود جای داده‌اند. این موقعیت اهمیت دارد. تاکاناها که آن‌قدر بالا بودند که با مناطق کوهستانی داد و ستد کنند و آن‌قدر پایین که آمازونی باشند، در گذرگاه میان ارتفاعات و جنگل به‌عنوان واسطه کار می‌کردند. فرانسیسکن‌هایی که در آغاز قرن هجدهم رسیدند دقیقاً از همین بهره بردند، توموپاسا را در سال 1713 بنیاد نهادند و چند گروه متمایز پای‌کوهی را در شهرک‌های میسیونری گرد آوردند، جایی که سرانجام یک زبان و یک نام بر همهٔ آنان نشست. بخش بزرگی از معنای امروزی تاکانا در همان میسیون‌ها ساخته شد. سپس رونق کائوچو مردان جوان را با قراردادهای بدهی به شمال، به بنی و پاندو کشاند و برخی خانواده‌ها هرگز بازنگشتند.

زبان تاکانا نام خود را به خانوادهٔ زبانی تاکانایی داده است، در کنار کاوینینیا، آرائونا، اسه اخا و ریسانو، که همگی در همان گوشه از بولیوی و پروی همسایه فشرده شده‌اند. این‌که آیا زبان‌های تاکانایی و پانویی از نیای مشترکی سرچشمه می‌گیرند بحثی قدیمی است که هرگز حل نشده است. خود زبان در حال عقب‌نشینی است: برای بیشتر تاکاناهایی که از میانهٔ قرن گذشته به دنیا آمده‌اند اسپانیایی زبان اول است، و تسلط بر زبان در میان سالمندان متمرکز است، و این همان چیزی است که آموزش دوزبانه و کار ضبط و ثبتی که خود جوامع انجام می‌دهند با آن روبه‌رو هستند. کاتولیسیسم همگانی است و به‌سبکی بر لایه‌ای کهن‌تر پوشیده شده که از میان نرفته است، لایه‌ای که در آن جنگل صاحبانی دارد که پیش از گرفتن جانورانشان باید از آنان اجازه خواست، و در آن بیماری می‌تواند علت‌هایی داشته باشد که درمانگاه به آن‌ها دسترسی ندارد. از قضا این مجموعهٔ اسطوره‌ها از بهترین مستندشده‌ها در دشت‌های بولیوی است و هیئتی از مؤسسهٔ فروبنیوس در اوایل دههٔ 1950 آن را به تفصیل ثبت کرده است. معاش از کشت‌زارهای بریدن و سوزاندن با موز پختنی، برنج و مانیوک، از شکار و ماهیگیری رودخانه‌ای، از برداشت آجیل برزیلی و برگ نخل برای بام‌پوشی، و به‌طور فزاینده از گردشگری با مرکزیت رورناباکه تأمین می‌شود. تاکاناها در سال 1992 در قالب CIPTA سازمان یافتند و در اوایل دههٔ 2000 مالکیت جمعی سرزمین خود را، در مرز پارک ملی مادیدی، به دست آوردند، و از آن پس طرح مدیریت سرزمینی خود را اجرا کرده‌اند که با زیست‌شناسانی در سوی پارک این مرز تدوین شده است.