اروتیک کاچوک

کاچوک (که با املای Kachac، Kaco' یا Kachak نیز نوشته می‌شود) قومی کوچک با زبانی از خانواده آستروآسیایی در ارتفاعات شمال‌شرقی کامبوج است. آنان از اقلیت‌های بومی‌ای هستند که گویشوران خمری همگی آنان را Khmer Loeu می‌نامند، به معنای «خمری‌های مرتفع». زادگاه آنان عمدتاً در آندونگ میِس و نواحی همجوار آن در استان راتاناکیری است، در سرزمین جنگلی‌ای که شاخه‌های رودخانه سسان از آن می‌گذرند. برآوردهای جمعیتی نسبتاً اندک‌اند و جمعیت کاچوک‌ها را تقریباً 3,000 تا 5,000 نفر برآورد می‌کنند، که آنان را یکی از کوچک‌ترین گروه‌های قومی شناخته‌شده استان می‌سازد.

زبان و همسایگان

زبان کاچوک به شاخه باهنری از خانواده آستروآسیایی (مون-خمر) تعلق دارد. بدین ترتیب در کنار زبان‌های شعب کوهستانی همسایه مانند تامپوان و براو قرار می‌گیرد که کاچوک‌ها با آنان تاریخچه‌ای طولانی از وصلت، داد و ستد و تبادل دارند. این زبان در گذشته بیشتر گفتاری بوده تا نوشتاری و در گفت‌وگوی روزمره، فرمول‌های آیینی و سنت شفاهی حفظ شده است نه در کتاب‌ها؛ و امروزه بسیاری از کاچوک‌ها به خمری هم دوزبانه‌اند.

جامعه و معیشت

معیشت سنتی کاچوک‌ها بر کشت جابه‌جایی با آتش‌زنی استوار است، نظامی چرخشی که در آن قطعه‌های جنگلی پاک، سوزانده، کاشته و سپس برای بازیابی باروری‌شان سال‌ها رها می‌شوند. برنج خشک (کوهستانی) غذای اصلی است و همراه با ذرت، کاساوا، غده‌ها و کدو کاشته می‌شود، در حالی که شکار، ماهی‌گیری و گردآوری محصولات جنگل مانند رزین، بامبو، رتان، میوه‌های وحشی و عسل، رژیم غذایی را کامل می‌کنند و کالاهایی برای مبادله فراهم می‌آورند. روستاها حول خانواده‌های گسترده ساخته می‌شوند و کمتر به دست رؤسای رسمی، بلکه بیشتر به دست ریش‌سفیدان محترم اداره می‌شوند که میانجی‌گری نزاع‌ها و نظارت بر تصمیم‌های جمعی را بر عهده دارند. زمین معمولاً به‌صورت جمعی در اختیار و کشت است، نه به‌عنوان مالکیت فردی، ترتیبی که اکنون زیر فشار مزارع تجاری و مهاجرت ورودی قرار دارد.

اعتقاد و ظاهر

دین کاچوک جان‌گرایانه (آنیمیستی) است: جنگل‌ها، جویبارها، مزارع و مکان‌های خاص، مأوای ارواحی شمرده می‌شوند که خشنودی‌شان با پیشکش و قربانی حیوانی جلب می‌شود، به ویژه در کاشت، برداشت، بیماری و مرگ. متخصصان آیین با این ارواح ارتباط برقرار می‌کنند و علت بدبختی‌ها را تشخیص می‌دهند. از نظر ظاهری، کاچوک‌ها ویژگی‌های پوست قهوه‌ای و چشمان تیره‌ای دارند که میان کوهنشینان مون-خمر منطقه رایج است. لباس روزمره سنتاً ساده و از پنبه بافته‌دستی بوده است، و زیورهایی مانند مهره، گوش‌گشادها و دستبندهای فلزی، نشان‌دهنده مناسبت‌های جشن و آیینی بوده‌اند نه پوشیدن روزانه.