اروتیک چام‌ها

چام‌ها نوادگان چامپا هستند، رشته‌ای از پادشاهی‌های هندو و بعدها مسلمان که از حدود قرن دوم تا فتح ویجایا توسط ویتنامی‌ها در سال 1471 و برچیده‌شدن نهایی دولت باقی‌مانده در سال 1832، در امتداد سواحل مرکزی و جنوبی آنچه اکنون ویتنام نامیده می‌شود گسترده بود. آن فروپاشی طولانی، محور اصلی تاریخ چام است: تمدنی دریانورد و متأثر از هند، با برج‌های معبد سنگی، کتیبه‌های سانسکریت و تجارت پررونق چوب صندل و برده، که طی قرن‌ها زیر فشار پیشروی جنوبی ویت‌ها خرد شد و سرانجام پراکنده گشت. امروزه بیشتر چام‌ها در جنوب ویتنام و در امتداد رود مکونگ در کامبوج به‌عنوان اقلیت زندگی می‌کنند، با جوامع کوچک‌تر در مالزی و دیاسپورای پناهندگانی که پس از سال‌های خمرهای سرخ، زمانی که چام‌های کامبوج به‌خاطر دین و زبانشان با خشونت ویژه‌ای هدف قرار گرفتند، رفتند.

زبان چامی زبانی استرونزیایی است، یعنی از خانواده‌ی زبان‌های دریانوردان، و همین نشانه‌ی زبانی است که نشان می‌دهد اینان به معنای معمول، مردمی از سرزمین اصلی جنوب شرق آسیا نیستند. نزدیک‌ترین خویشاوندان آنان Jarai و Rhade و دیگر کوهستان‌نشینان چام‌زبان در داخل ویتنام هستند و فراتر از آنان، زبان‌های جنوب شرق آسیای جزیره‌ای قرار دارد. این نکته وقتی آشکار می‌شود که در روستای چامی در دلتای مکونگ ایستاده باشید و دریابید که گفتاری که پیرامون شماست از دور به همان خانواده‌ای تعلق دارد که مالایی و تاگالوگی، نه به ویتنامی یا خمری.

دین در میان چام‌ها به شیوه‌ای تقسیم شده است که برای درک آنان اهمیت دارد. اکثریت، یعنی کسانی که در کامبوج و مکونگ زندگی می‌کنند، مسلمانان سنی با پیوندهای قوی با جهان مالایی گسترده‌ترند؛ بسیاری از مردانشان در کلانتان یا خلیج فارس تحصیل کرده‌اند و مسجدها و مدرسه‌های جامعه از دهه‌ی 1980 بازسازی شده‌اند. اما در سرزمین کهن اطراف Phan Rang و Phan Rí در ویتنام، دو جریان قدیمی‌تر پایدار مانده‌اند: Bani، اسلامی بومی‌شده که آیین‌های پیشااسلامی و روحانیت محلی را در خود جذب کرده، و Balamon یا Cham Ahier، که عملی برگرفته از هندوئیسم را با طبقه‌ی برهمنان ویژه‌ی خود، جشن‌های معبد و ارث مادرتباری حفظ می‌کنند. این دو جامعه از نظر تاریخی با هم وصلت می‌کنند و هر یک دیگری را به‌عنوان دو نیمه‌ی یک کل آیینی واحد می‌پندارند، پیکربندی‌ای که در هیچ جای دیگر جهان اسلام نظیر واقعی ندارد. جشن سالانه‌ی Kate در برج‌های باقی‌مانده‌ی Po Klong Garai و Po Rome آشکارترین نمود آن هویت کهن چامی است و هر پاییز خویشاوندان Bani و Balamon را دور هم جمع می‌کند.