اروتیک لماتانگ

لماتانگ‌ها نام خود را از یک رودخانه گرفته‌اند و این رودخانه هنوز توضیح می‌دهد که چه چیزی آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد. رود لماتانگ از رشته‌کوه بوکیت باریسان در جنوب سوماترا سرچشمه می‌گیرد و از لاهات و موآرا انیم می‌گذرد و پیش از پیوستن به رود موسی، آبراه بزرگ پالمبانگ، به سمت پایین جاری می‌شود. هویت آن‌ها به خود دره پیوند خورده است: روستاهایی در کنار رود، باغ‌های لاستیک و قهوه در پشت آن‌ها، برنج در جایی که زمین اجازه می‌دهد، و گویشی مالایی ویژه خودشان. این گویش یکی از گویش‌های بسیار مالایی‌تبار است که در سراسر جنوب سوماترا سخن گفته می‌شود. این گویش با بسمه در ارتفاعات بالادست و با مالایی پالمبانگ در پایین‌دست خویشاوندی نزدیک دارد. گویش‌های همسایه بیشتر در واژگان و تلفظ تفاوت دارند، از این رو جابه‌جایی میان آن‌ها امری روزمره است. مردم در روستا به گویش خانگی سخن می‌گویند، در بازارهای منطقه‌ای به مالایی با لهجه پالمبانگی، و در مدرسه و ادارات دولتی به اندونزیایی. تقریباً همه مسلمان‌اند و اسلام ریتم زندگی روزمره را تعیین می‌کند، از رمضان و دو عید گرفته تا آموزش قرآن برای کودکان و ضیافت‌های جمعی موسوم به سداکه که روستا را گرد نقاط عطف زندگی یک خانواده گرد هم می‌آورد.

این دره قرن‌ها بخشی از اولوان بود، یعنی سرزمین‌های داخلی بالادست که سلطنت پالمبانگ را تغذیه می‌کرد. دره از طریق رئیسان محلی و مجموعه قوانین سیمبور چاهایا به این سلطنت پاسخ می‌داد. هلندی‌ها بخش بزرگی از این ساختار را حفظ کردند. آن‌ها دره را به بخش‌های لماتانگ اولو و لماتانگ ایلیر تقسیم کردند و از طریق مارگا حکومت کردند، واحدهای قلمروی که هر یک به رهبری یک پاسیره اداره می‌شد. جنوب سوماترا نظام مارگا را در سال 1983 به نفع نظام اداری استاندارد روستاهای اندونزی لغو کرد، اما نام قدیمی بخش در پنوکال آباب لماتانگ ایلیر، فرمانداری که در سال 2013 ایجاد شد، همچنان زنده است. زغال‌سنگ بخش پایینی دره را دگرگون کرد. معادن تانجونگ انیم در فاصله کوتاهی بالاتر از محل تلاقی رود انیم با لماتانگ قرار دارند و خط راه‌آهنی زغال‌سنگ آن‌ها را به سمت پالمبانگ و لامپونگ می‌برد. این معادن کارگرانی را از سراسر اندونزی جذب کردند و موآرا انیم را به شهری انرژی‌محور بدل کردند. در بالادست، دره به سوی ارتفاعات بسمه باز می‌شود، جایی که سنگ‌های حجاری‌شده بزرگ و اتاقک‌های سنگی میان مزارع برنج و قهوه ایستاده‌اند. در سراسر منطقه، مردم این سنگ‌ها را به سی پاهیت لیداه پیوند می‌دهند، سیاحی که زبان تلخش مردم و چیزها را به سنگ بدل می‌کرد. لماتانگ همچنین یکی از نه رود باتانگاری سمبیلان است، سنت جنوب سوماترایی گیتار تکنوازی و شعر خوانده‌شده که به نام سرشاخه‌های رود موسی نام گرفته است. قله انگشت‌شکل بوکیت سرلو نزدیک لاهات مشهورترین نشانه دره است.