اروتیک مولبوگ

مولبوگ‌ها مردمان جزیره‌نشین مسلمان در انتهای جنوبی پالاوان هستند، جایی که استان به بالاباک و مجموعه‌ای از جزیره‌های کوچک‌تر تقسیم می‌شود، پیش از آنکه دریا به سوی بورنئو گشوده شود. ایمان آنان را یکی از اقوام مورو در فیلیپین کرده است، اما زبان و مسیر سفرهایشان به سوی جنوب است. برای یک خانوار ماهیگیر مولبوگ، ساحل مالزی آن سوی تنگه بالاباک از نظر عملی در همه جنبه‌ها مدت‌هاست نزدیک‌تر از مانیل است.

زبان مولبوگ از زبان‌های اوسترونزی است. زبان‌شناسان معمولاً آن را با زبان‌های شمال بورنئو دسته‌بندی می‌کنند، نه با زبان‌های فیلیپین، و نزدیک‌ترین خویشاوند آن بونگی است که در جزیره بانگی، در نوک شمالی صباح، گفته می‌شود. گویشوران مولبوگ در سوی صباح مرز نیز زندگی می‌کنند، یادآوری این که مرز در این آب‌ها بسیار جوان‌تر از جوامعی است که در دو سوی آن قرار دارند. در سوی فیلیپین، نسل‌ها تجارت و وصلت با همسایگان تاوسوگ و پالاوانی‌ها، مولبوگ‌ها را به جنوب مسلمان استان پیوند داده است.

اسلام از راه سلطنت‌هایی وارد شد که بر این آب‌ها حکومت می‌کردند، نخست برونئی و بعدها سولو، و هنوز ریتم زندگی روستایی را تعیین می‌کند: نماز جمعه، ماه روزه و جشنی که آن را پایان می‌دهد، و ازدواج‌ها و تدفین‌هایی که بر پایه آیین مسلمانی انجام می‌شود. همچنین نحوه نگاه مولبوگ‌ها به خودشان را شکل می‌دهد. آنان به جنوب مسلمان تعلق دارند، نه به فیلیپین مسیحی دشت‌های ساحلی.

قدرت‌های خارجی دیر رسیدند و هرگز جمعیت زیادی روی زمین نداشتند. اسپانیا که می‌کوشید راهزنی و تجارت در مسیرهای دریایی جنوب را مهار کند، در قرن نوزدهم در بالاباک پادگان مستقر کرد و منارهٔ Cape Melville را ساخت که هنوز در انتهای جنوبی جزیره ایستاده است. سپس حکومت آمریکا و پس از آن جمهوری فیلیپین آمدند، اما بالاباک دورافتاده و کم‌خدمات ماند، جایی که قایق اهمیتش بیش از جاده است. بیشتر مولبوگ‌ها با ماهیگیری و کشاورزی کوچک زندگی می‌کنند، به‌ویژه نارگیل، و با تجارتی که همواره آرام از آن سوی تنگه جریان داشته است.