اروتیک کاتو

کاتو، که در ویتنامی به نام Cơ Tu شناخته می‌شوند، مردمی از خانواده اتروآسیایی در کوهستان‌های آنام در مرکز ویتنام (عمدتاً کوانگ نام و توا تین هوه) و بخش‌های همجوار جنوب لائوس هستند. شمار آنان بیش از شصت هزار نفر است و به زبان کاتو سخن می‌گویند که زبانی از شاخه کاتویی از گروه مون-خمر است. فرهنگ آنان جان‌انگارانه است و بر ارواح نیاکان و ارواح طبیعت متمرکز است، هرچند امروزه مسیحیت و بودیسم نیز حضور دارند.

جامعه و معیشت

کاتوها کشاورزان کشت‌وزرع جابه‌جایی‌اند که برنج کوهستانی، ذرت و کاساوا می‌کارند و این را با شکار، ماهیگیری و گردآوری محصولات جنگلی تکمیل می‌کنند. خانه‌ها به‌طور سنتی در حلقه یا ردیفی پیرامون Gươl قرار داشتند، خانه جمعی بلندی در مرکز روستا با سقف بلند و ستون‌ها و تیرهای حکاکی‌شده و نقاشی‌شده که هسته آیینی و سیاسی سکونتگاه است. قربانی کردن گاومیش مرکزی‌ترین مناسک تقویم آیینی است: حیوان به ستون آیینی حکاکی‌شده بسته می‌شود و پیش از آنکه جامعه گوشتش را تقسیم کند گرامی داشته می‌شود. این مراسم با نوای گونگ و رقصی دایره‌ای و ویژه همراه است که زندگان و مردگان را به هم پیوند می‌دهد و رویدادهای اجتماعی بزرگ را نشان می‌دهد.

ظاهر و آرایه

کاتوها بافندگان شناخته‌شده‌اند؛ زنانشان پارچه‌ای نیلی‌تیره و سیاه تولید می‌کنند که با ردیف‌هایی از مهره‌های سربی سفید نقش خورده که مستقیماً در بافت کار شده و طرح‌های هندسی و تصویری می‌سازد. هر دو جنس به‌طور سنتی دامن‌های پیچیده و لنگ‌هایی از این پارچه می‌پوشیدند، با کمربندهای مهره‌دوزی‌شده، و لباس جشن گردنبندهای مهره‌ای، گوشواره‌های نقره‌ای، استخوانی یا عاجی و سربندهای پردار یا مهره‌دوزی‌شده برای رقصندگان می‌افزاید.

میراث و دگرگونی

برنامه‌های دولتی، توطین‌یافتگی، گسترش آموزش و مسیحیت از اواسط قرن بیستم زندگی کاتوها را دگرگون کرده است و بسیاری اکنون برنج آبی می‌کارند و در مسکن‌های نوین زندگی می‌کنند. خانه Gươl، فرهنگ گونگ، قربانی گاومیش و بافندگی مهره‌نقش همچنان نشان‌های قدرتمند هویت کاتو هستند که در جشنواره‌ها و از راه صنایع دستی جمعی پایدار می‌مانند.