اروتیک منتاوای

منتاوای‌ها مردمی آسترونزیایی‌زبان‌اند که در جزایر منتاوای، در سواحل غربی سوماترا در اندونزی، زندگی می‌کنند، و بزرگ‌ترین و سنتی‌ترین جامعه‌هایشان در جزیرهٔ سیبروت قرار دارد. شمارشان ده‌ها هزار نفر است و به زبان منتاوای سخن می‌گویند، زبانی از گروه شمال‌غرب سوماترا-جزایر مانعی. دین بومی آنان، آرات سابولونگان، بر ارواحی متمرکز است که باور دارند در همهٔ چیزها ساکن‌اند و بر حفظ هماهنگی میان آن‌ها تأکید دارد.

جامعه و معیشت

منتاوای‌ها در خانه‌های جمعی عشیره‌ای به نام اوما در کنار رودخانه‌های جنگل بارانی زندگی می‌کنند و کشت ساگو، تارو و موز را با پرورش خوک و مرغ، ماهی‌گیری و شکار با کمان و تیر زهرآلود ترکیب می‌کنند. جامعه برابری‌طلب است و حول گروه اوما سازمان یافته است، و سیکرئی، شامان‌درمانگر، نقش آیینی محوری دارد: او مراسم، درمان و ممنوعیت‌هایی را که شکار، بیماری و رفتار روزمره را تنظیم می‌کنند هدایت می‌کند. در دوره‌های آیینی موسوم به پونن، جامعه محدودیت‌های سختی در کار و خوراک رعایت می‌کند، و سیکرئی با تاجی از گل، مهره و پر ظاهر می‌شود و بدنش با خال‌کوبی‌های فراوان پوشیده است. خوک و مرغ هم به‌عنوان خوراک و هم به‌عنوان حیوانات قربانی و نشانهٔ منزلت اهمیت دارند.

ظاهر و زیورآلات

منتاوای‌ها به خال‌کوبی گستردهٔ بدن، موسوم به تیتی، شهرت دارند که در سراسر بدن با خطوط هندسی ظریف انجام می‌شود، هویت و مراحل زندگی را نشان می‌دهد و از کهن‌ترین سنت‌های خال‌کوبی جهان به شمار می‌رود. مردان به‌طور سنتی لنگی از پوست درخت و زنان دامنی از پوست یا الیاف گیاهی می‌پوشند. زیورآلات شامل دندان‌های سوهان‌زده و نوک‌تیز است که زمانی نشانهٔ زیبایی به شمار می‌رفت، و آراستن با مهره، برنج، گل ختمی و نوارهای سر از برگ و پر.

میراث و دگرگونی

سیاست‌های اسکان دولتی، فعالیت‌های مبلغان مسیحی و محدودیت‌های اعمال‌شده بر خال‌کوبی و دین سنتی در قرن بیستم فشار سنگینی بر فرهنگ منتاوای وارد کرد، و امروزه بسیاری از ساکنان جزیره به‌عنوان مسیحی در روستاهای مدرن زندگی می‌کنند. با این حال، در سیبروت، جامعه‌های اوما، آیین سیکرئی و سنت خال‌کوبی تیتی همچنان پابرجایند، و گردشگری فرهنگی و کارهای میراث فرهنگی غرور تازه‌ای نسبت به هویت منتاوای برانگیخته‌اند.