اروتیک جاهای

جهای‌ها جوینده‌های خوراک در جنگل‌های بارانی کوهستانی در امتداد مرز پراک و کلانتان در شمال مالزی شبه‌جزیره‌ای هستند و شمار اندکی از آنها نیز آن سوی مرز در جنوب تایلند زندگی می‌کنند. تنها چند هزار نفر از آنها باقی است. آنها از سمانگ‌ها هستند، همان اورنگ اسلی‌های کوتاه‌قد، تیره‌پوست و با موهای کاملاً فرفری که تبارشان در این شبه‌جزیره از تبار هر گروه دیگری کهن‌تر است. در بیشتر تاریخ ثبت‌شده‌شان، در دسته‌هایی متشکل از چند خانواده زندگی می‌کردند، میان اردوگاه‌هایی از سایبان‌های یک‌طرفه با پوشش برگ نخل جابه‌جا می‌شدند، جانوران درخت‌زی را با فوتک‌های بامبویی و تیرهایی که نوکشان به شیرابهٔ ایپوه آغشته بود شکار می‌کردند، یام‌های وحشی را از خاک بیرون می‌آوردند و رتان و چوب خوشبوی عود را به دلالان پایین‌دست رودخانه می‌فروختند.

زبان آنها، جهای، از شاخهٔ اسلیانی شمالی است که خود شاخه‌ای از خانوادهٔ آستروآسیایی به شمار می‌رود، و همین آن را خویشاوند دور زبان‌های خمری و ویتنامی می‌کند، نه زبان مالایی. این زبان در زبان‌شناسی به سبب یک چیز بی‌سروصدا مشهور شده است: بو. زبان جهای حدود دوازده واژهٔ پایه و انتزاعی برای کیفیت‌های بو دارد، همان‌گونه که زبان انگلیسی واژه‌های پایه برای رنگ دارد، و گویشوران آنها را سریع و با توافق نزدیک با یکدیگر به کار می‌برند. اگر از یک انگلیسی‌زبان بخواهند بویی را نام ببرد، در پی یک مقایسه می‌گردد. گویشور جهای به‌سادگی نامش را می‌گوید. این زبان دربارهٔ چشم‌انداز نیز به همان اندازه دقیق است و فضا را بر اساس جهت جریان رودخانه دسته‌بندی می‌کند.

کاری، خدای تندر، در کانون اخلاقی جهان‌بینی کهن‌تر جای دارد. برخی کارها، از جمله خندیدن به جانوران، او را می‌رنجاند و پاسخ او توفان است که به نوبهٔ خود با پیشکشی از خون که به سوی آسمان پرتاب می‌شود پاسخ داده می‌شود. اسلام از راه برنامه‌های دولتی نفوذ کرده و برخی جهای‌ها مسلمان‌اند، اما جهان‌بینی جنگل از میان نرفته است. سدهٔ بیستم آنها بیشتر به جابه‌جا شدن گذشت. یورش‌های برده‌گیری تا سال‌ها پس از 1900 سمانگ‌ها را به اعماق سرزمین‌های درونی راند. وضعیت اضطراری مالایا آنها را میان شورشیان کمونیست و نیروهای بریتانیایی گرفتار کرد و پاسخ دولت اسکان مجدد بود. سد تمنگور در دههٔ 1970 دره‌شان را به زیر آب برد. امروزه بسیاری از جهای‌ها در روستاهای دولتی تجمیع، نزدیک دریاچه‌ای که از آن پدید آمد، در خانه‌های تخته‌ای زندگی می‌کنند و کارت شناسایی، کودکان در سن مدرسه و کار مزدی دارند، و بسیاری از همین افراد هنوز هفته‌ها پشت سر هم به جنگل بازمی‌گردند، چون پول، خوراک و معنای چیزها هنوز آنجاست.