اروتیک هپون

هپون‌ها از کم‌شناخته‌ترین قومیت‌ها در فهرست رسمی 135 قوم ملی میانمار هستند. روستاهای آنان در امتداد رود ایراوادی در ایالت کاچین قرار دارد، در بخشی از رود میان میتکینا و بامو، شهر تجاری قدیمی بر مسیر به سوی یوننان. هیچ لباس یا جشنی آنان را متمایز نمی‌کند. جایگاهشان چنین می‌کند: قومی رودنشین و بودایی با زبانی ویژه، که در ایالتی زندگی می‌کند که نام و سیاستش به‌طور عمده از سوی اقوام عمدتاً مسیحی کاچین در تپه‌های اطراف شکل گرفته است.

زبان هپون به شاخه لولو-برمه‌ای از خانواده چینی-تبتی تعلق دارد. این یعنی زبان هپون پسرعموی برمه‌ای است، نه گویشی از آن. این زبان همچنین تقریباً از میان رفته است. گویشوران روان اندکی باقی مانده‌اند و بیشتر هپون‌ها زندگی روزمره را به برمه‌ای می‌گذرانند، زبان مدارس، بازارها، صومعه‌ها و دولت. بخش اندکی از این زبان مکتوب شده است. قومی ممکن است از زبان خود دوام بیاورد، و هپون‌ها اکنون این آزمون را پشت سر می‌گذارند.

دین نیز در همین جهت کشیده می‌شود. بودیسم تراوادا هپون‌ها را بسیار نزدیک‌تر به جهان بامار در پایین رود پیوند می‌دهد تا به همسایگان کوهستانی‌شان، و اسناد خود دولت این را نشان می‌دهد. دولت هپون‌ها را نه در کنار کاچین، بلکه در میان 9 قوم گروه بامار فهرست می‌کند، در کنار داوی، بیک، یاو، یابین، کادو، گانان و سالون. این دسته‌بندی به اداره مربوط است، نه به زبان. زبان‌های کادو و گانان به شاخه‌ای جداگانه از خانواده چینی-تبتی تعلق دارد، و سالون، کوچ‌نشینان دریایی ارخیپلاگ مرگوی، به زبانی اترونزیایی سخن می‌گویند. برچسب بامار بیش از آنکه درباره تبار بگوید، درباره دین و زبان برمه‌ای مشترک سخن می‌گوید.

آنچه هنوز به‌روشنی هپونی است از بیرون دیده نمی‌شود، و بیرونی‌ها به‌ندرت به آن نگاه کرده‌اند. در طول قرن بیستم، تپه‌های کاچین مبلغان مذهبی و مردم‌شناسان را جذب می‌کرد، در حالی که جوامع بودایی کوچک کرانه رودخانه پایین‌تر توجه بسیار کمتری دریافتند. این شکاف بخشی از داستان است. هپون‌ها نشان می‌دهند که یک قوم چگونه می‌تواند سال‌ها پس از آنکه چیزهایی که زمانی آن را متمایز می‌کرد، که از زبانشان آغاز می‌شود، رو به محو شدن در جریان اصلی ملی گذاشته‌اند، همچنان در فهرست سرشماری میانمار باقی بماند.