اروتیک یابین‌ها

یابین‌ها قومی هستند که هویتشان به همان اندازه از یک حرفه شکل گرفته که از تبار. در مرکز میانمار، به‌ویژه در روستاهای کوهستانی باگو یوما، آنها جامعه‌ای هستند که مدت‌ها با پرورش کرم ابریشم پیوند داشته است. در جامعه‌ای بودایی تراوادا، این کار یک شغل خنثی نیست. تولید ابریشم خام به معنای کشتن شفیرهٔ درون پیله است، معمولاً با گرما یا آب جوش، و این مستقیماً با اولین نهی بودایی از کشتن جانداران تضاد دارد. بسیاری از برمه‌ای‌ها ابریشم می‌پوشیدند، اما خیلی کمتر کسانی بودند که بخواهند خودشان آن را تولید کنند. مقامات بریتانیایی که فرهنگ‌نامه‌های جغرافیایی و سرشماری‌ها را تنظیم می‌کردند، پرورش‌دهندگان کرم ابریشم را قومی جدا فهرست کردند، نه روستاییان عادی با یک شغل دشوار. خود این کار طاقت‌فرساست. کرم ابریشم اهلی تقریباً فقط برگ توت می‌خورد، پس این حرفه مستلزم نگهداری از باغ‌های توت و زندگی بر اساس برنامهٔ حشرات از تخم‌درآمدن تا تنیدن پیله است.

این تاریخ در وضعیت رسمی آنها باقی مانده است. فهرست ۱۳۵ قوم به‌رسمیت‌شناخته‌شدهٔ میانمار، یابین‌ها را در گروه بامار قرار می‌دهد، در کنار خود بامارها، داوی‌ها، بیک‌ها، یاوها، کادوها، گانان‌ها، سالون‌ها و هپون‌ها. آنها به زبان برمه‌ای سخن می‌گویند که زبانی چینی-تبتی و زبان اکثریت جمعیت این کشور است. یابین‌ها به‌عنوان بوداییان تراوادا، جهان همسایگانشان را شامل صومعه‌ها، کسب ثواب و جشن‌های پاگودا با آنان شریک‌اند. آنچه آنها را متمایز می‌کرد هرگز زبان یا ایمان نبود، بلکه معیشت و بار اخلاقی‌ای بود که به آن نسبت داده می‌شد. همین موضوع یابین‌ها را به پنجره‌ای سودمند برای درک این بدل می‌کند که جامعهٔ برمه‌ای روزگاری مردم را بر اساس کاری که انجام می‌دادند چگونه دسته‌بندی می‌کرد. امروزه پرورش ابریشم در میانمار به هیچ جامعهٔ خاصی محدود نیست و در زندگی روزمره، بسیاری از یابین‌ها به سختی از اکثریت اطرافشان قابل تشخیص‌اند. آمار دقیق نیز کم است: سرشماری ۲۰۱۴ دربارهٔ قومیت پرسید، اما تفکیک تفصیلی آن هرگز به‌طور کامل منتشر نشد. این نام همچنان در فهرست رسمی باقی است و به قومی تعلق دارد که با پارچه‌ای تعریف می‌شود که ایمانشان تولیدش را ناخوشایند ساخته بود.