اروتیک کاوت

کاوت‌ها قومی کوهستانی و کوچک در شمال‌شرق کامبوج‌اند. تنها چند هزار نفرند و بیرونی‌ها اغلب آنان را با همسایگانشان اشتباه می‌گیرند. آنان به گروه براو تعلق دارند، مجموعه‌ای از جوامع نزدیک به هم که شامل خود براوها و کرونگ‌ها نیز هست، و بازدیدکنندگان بارها آنان را زیر همان نام‌های بزرگ‌تر قرار داده‌اند. کاوت‌ها هنوز خود را قومی جدا می‌دانند، از راه گویش‌شان، پیوندهای خانوادگی و یاد تپه‌ها و رودخانه‌های مشخص. بیشترشان در ناحیه ووئون سای از استان راتاناکیری زندگی می‌کنند، در سرزمینی جنگلی در کنار رود سان و به سوی شمال تا مرز لائوس.

زبانشان، که کراوت نیز نوشته می‌شود، زبانی بانارایی از خانواده استرواسیایی است. آنقدر به براو و کرونگ نزدیک است که مردم هنوز بر سر این بحث می‌کنند که آیا زبان‌هایی جدا هستند یا گویش‌های یک زبان واحد. خمری، زبان ملی، خویشاوند دوری از همین خانواده است، اما گویشور کاوت بدون یادگیری آن نمی‌تواند آن را بفهمد. یعنی مدرسه، بازار و معامله با مقامات محلی همه به زبان دوم نیاز دارند.

زندگی مذهبی بیشتر بر محور ارواح می‌چرخد نه معابد. ارواح روستا، جنگل، مزرعه برنج و مردگان باید خشنود نگه داشته شوند. این کار با هدیه‌ها و قربانی‌هایی انجام می‌شود که متناسب با میزان اهمیت موضوع‌اند: یک مرغ برای مسئله‌ای کوچک، خوک یا گاومیش برای بیماری جدی یا مراسم بزرگ. شراب برنج که در خمره‌های بزرگ دم می‌شود و با نی‌های بلند نوشیده می‌شود، بخشی از تقریباً هر گردهمایی مهمی است. برخی بیشه‌های جنگل دست‌نخورده می‌مانند، زیرا ارواح در آنجا زندگی می‌کنند یا مردگان در آنجا دفن شده‌اند، و کسی بی‌ملاحظه به آن‌ها دست نمی‌زند.

کشاورزی کاوت بر پایه برنج دیم استوار است که در مزارع چرخشی کاشته می‌شود. قطعه‌ای زمین پاک و برای یک فصل یا چند فصل کشت می‌شود، سپس رها می‌شود تا دوباره به جنگل تبدیل شود. ماهیگیری، شکار و گردآوری خوراک بقیه سال را پر می‌کنند و محصولات نقدی مانند بادام هندی در دهه‌های اخیر در سراسر ناحیه گسترش یافته‌اند. قرن بیستم سختی بسیاری بر این گوشه کامبوج وارد کرد. رهبری اولیه خمرهای سرخ در دهه 1960 در تپه‌های راتاناکیری پناه گرفت، منطقه مرزی در جنگ ویتنام بمباران شد و بسیاری از روستاهای کوهستانی از ریشه کنده شدند. از دهه 1990، پارک ملی ویراچی بخش زیادی از جنگل‌های مرتفع شمال را تحت مقررات حفاظت قرار داده است. این پرسش قدیمی و غیررسمی که چه کسی مجاز است شکار کند، زمین را پاک کند و کجا ساکن شود، اکنون پاسخ‌های رسمی دارد.