اروتیک سینگکیل

سینگیل‌ها مردم گوشه جنوب‌غربی آچه‌اند، جایی که رودهای لائه سورایا و لائه سینندانگ از داخل سرزمین سرازیر می‌شوند، به هم می‌رسند و از میان یکی از بزرگ‌ترین باتلاق‌های تورب‌دار سوماترا می‌گذرند و سپس به اقیانوس هند می‌ریزند. زادگاه آنان ریجنسی آچه سینگیل و شهر سوبولوسالام است که در سال ۲۰۰۷ از آن جدا شد. این سرزمین، کشوری از روستاهای کنار رودخانه، نخلستان روغنی و جنگل آب‌سیاه است که درست در مرز با سوماترای شمالی قرار گرفته است. این مرز بسیار چیزها را درباره هویت آنان توضیح می‌دهد. زبانشان آن سوی مرز ریشه دارد: زبان سینگیلی به گروه باتاکی شمالی تعلق دارد و چنان به پاکپاک نزدیک است که بیگانگان اغلب این دو را یکی می‌دانند. دین و تاریخشان آنان را به آچه پیوند می‌دهد و بیشتر مردم این منطقه خود را سینگیلی معرفی می‌کنند، نه باتاک.

اسلام این هویت را کنار هم نگه می‌دارد و ریشه‌اش بسیار دور است. مشهورترین فرزند سینگیل، عبدالرئوف سینگیلی است، عالمی از قرن هفدهم که نزدیک به دو دهه در مکه و مدینه به تحصیل گذراند. او به خانه بازگشت تا بالاترین قاضی دینی را در دوران ملکه‌هایی که بر آچه حکومت می‌کردند بر عهده گیرد و نخستین تفسیر کامل قرآن را به زبان مالایی نوشت. آچه‌ای‌ها او را سیاح کوالا می‌نامند و بزرگ‌ترین دانشگاه عمومی استان به نام اوست. طریقت صوفی شطاریه که او گسترش داد، فراتر از آچه ریشه دواند، در سوماترای غربی و جاوه. امروز سینگیلی‌ها در اکثریت قاطع سنی‌مذهب‌اند و زیر قوانین شریعت آچه زندگی می‌کنند. این ریجنسی همچنین اقلیت مسیحی دارد که عمدتاً از اقوام همسایه‌اند و اختلاف بر سر مجوزهای کلیسا، آچه سینگیل را به کانون تنش‌های مکرر تبدیل کرده است که خشونت‌بارترین آنها در سال ۲۰۱۵ رخ داد.

زندگی همچنان از پی آب می‌رود. روستاها کنار رودخانه‌ها و ساحل صف کشیده‌اند و خانواده‌ها با ماهی‌گیری، کشاورزی و قطعه‌های کوچک نخلستان امرار معاش می‌کنند. باتلاق سینگیل که پشت آن‌هاست یکی از متراکم‌ترین جمعیت‌های اورانگوتان وحشی سوماترایی را در خود جای داده است که اکنون به سبب پاک‌سازی زمین برای مزارع در تنگنا قرار گرفته است. بسیاری از خانواده‌ها نام‌های طایفه‌ای دارند که در میان پاکپاک آن سوی مرز استانی نیز یافت می‌شود، نشانه‌ای از خویشاوندی کهن‌تر از هر مرز امروزی. در عروسی‌ها و جشن‌های عمومی هنوز می‌توان دمپنگ را دید، رقص دایره‌ای که در آن اجراکنندگان هنگام حرکت، بندهایی را به زبان سینگیلی می‌خوانند. در استانی که آچه‌ای و اندونزیایی غالب‌اند، این رقص زبان محلی را در فضای عمومی شنیدنی نگه می‌دارد.