اروتیک لاهات

لاهات‌ها نام خود را از یک مکان گرفته‌اند، نه از افسانه‌ای بنیان‌گذاری. آنان مردم شهرستان لاهات در ارتفاعات جنوب سوماترا هستند، جایی که رودخانه لماتانگ از رشته‌کوه بوکیت باریسان به‌سوی حوضه موسی سرازیر می‌شود. هویت آنان منطقه‌ای و کاربردی است. از فردی اهل روستایی در کنار لماتانگ یا کیکیم بپرسید اهل کجاست، احتمالاً پیش از هر برچسب قومی، نام یک دره رودخانه‌ای، یک مارگا یا یک آبادی کوچک را خواهید شنید. خود این نام مجموعه‌ای از جوامع کوهستانی بسیار نزدیک به هم را دربر می‌گیرد که به‌تدریج با همسایگانشان، بسیماه، سمنده و لینتانگ، درهم می‌آمیزند.

زبان آنان به ملایی میانه تعلق دارد، گروهی از گویش‌های ملایی که در ارتفاعات جنوب سوماترا رایج است. این زبان آن‌قدر به بسیماه و سمنده نزدیک است که تفاوت‌ها عمدتاً در لهجه و واژگان است و گویندگان یکدیگر را می‌فهمند. ملایی پالمبانگ و زبان اندونزیایی برای تجارت، مدرسه و دولت به کار می‌روند. تقریباً همه مسلمان‌اند و اسلام ریتم هفته و سال را تعیین می‌کند، از نماز جمعه تا ماه روزه. این در کنار احترامی کهن‌تر به puyang، یعنی نیاکانی که هر روستا را بنیان نهادند، قرار دارد. مردم هنوز به زیارت گورهای ایشان می‌روند و از آنها نگهداری می‌کنند.

در بیشتر طول تاریخ آنان، ارتفاعات در حاشیه قدرت قرار داشت. سلطنت پالمبانگ بر رودخانه‌های دشت پست تسلط داشت و بر ارتفاعات تنها اقتداری سست اعمال می‌کرد. هلندی‌ها در قرن نوزدهم این منطقه را زیر حکومت استعماری درآوردند و از طریق مارگا حکومت کردند، واحدهای قبیله‌ای سرزمینی که رئیسی به نام pasirah رهبری‌شان می‌کرد. این نظام پس از استقلال هم ادامه یافت تا آن‌که قانون ملی روستاها در سال 1979 آن را در اوایل دهه 1980 منحل کرد. بسیاری از خانواده‌ها هنوز می‌دانند به کدام مارگا تعلق دارند. راه‌آهنی که از پالمبانگ می‌آید از شهر لاهات می‌گذرد. در دهه‌های اخیر، استخراج زغال‌سنگ در اطراف مراپی زمینی را که مدت‌ها به مزارع برنج و باغ‌های لاستیک و قهوه اختصاص داشت، دگرگون کرده است.

این شهرستان همچنین پر از مگالیت‌هاست: تخته‌سنگ‌های حکاکی‌شده، اتاقک‌های سنگی، سنگ‌های ایستاده و هاون‌های سنگی که در میان مزارع و در لبه جنگل‌ها پراکنده‌اند. اینها به مجموعه مگالیتی گسترده‌تر پاسماه تعلق دارند که دانشمندان هلندی در دوره استعمار بررسی‌اش کردند. هیچ‌کس نمی‌تواند با قطعیت بگوید چه کسی آنها را تراشیده، اما مردم محلی آنها را بخشی از وطن خود می‌دانند. بخش بزرگی از حافظه منطقه در آواز زنده است. Rejung ابیات آوازی به سبک پانتون است که در عروسی‌ها و گردهمایی‌ها اجرا می‌شود. اغلب یک گیتار تنها آن را همراهی می‌کند، به سبکی که جنوب‌سوماترایی‌ها آن را باتانگ‌هاری سمبیلان می‌نامند، برگرفته از نُه رودخانه بزرگ استان.