اروتیک پادائونگ

اگر از مردم میانمار یا تایلند بپرسید پادانگ چیست، از برنج برایتان خواهند گفت. حلقه‌هایی از این فلز که از استخوان ترقوه تا چانه روی زنان یکی از زیرگروه‌ها، یعنی کایان لاهوی، انباشته می‌شود، این قوم کوهستانی کوچک را به یکی از پرتصویرترین و کم‌شناخته‌ترین مردمان جنوب شرقی آسیا تبدیل کرده است. «پادانگ» واژه‌ای شانی است، برچسبی که بیگانگان معمولاً آن را «گردن بلند» ترجمه می‌کنند. خود مردم را کایان می‌نامند. آنان شاخه‌ای از کارنی یا کارن سرخ‌اند و سرزمین مادری‌شان مناطق کوهستانی ایالت کایه و جنوب ایالت شان در شرق میانمار است، حوالی لویکاو، دموسو و پکون. از اواخر دهه ۱۹۸۰ قلمروی دوم کایان‌ها در آن سوی مرز، در استان مائه هونگ سون تایلند، در شهرک‌های پناهندگان شکل گرفته است که صنعت گردشگری تایلند آن را به‌عنوان «روستاهای گردن‌بلند» بازبسته‌بندی کرده است. کایان زبانی کارنیک در خانواده‌ٔ تبتی-برمایی است که برای گویشوران برمایی و شانی نامفهوم است، اما از خویشاوندان نزدیک کایه و سایر زبان‌های کارن به شمار می‌رود. بیشتر کایان کاتولیک رومی‌اند، میراث مبلغان ایتالیایی که از اواخر قرن نوزدهم در تپه‌های کارنی کار می‌کردند، و اقلیت‌های بودایی، باپتیست و آنیمیست نیز دارند. زیر این لایه، دین کهن‌تر، کان خوان، هنوز تقویم را تعیین می‌کند. آیین مرکزی آن هر بهار کای هتین بو است، هنگامی که روستا ستونی بلند و آراسته را برای ارج نهادن به آفریننده برپا می‌کند و سال پیش رو را از استخوان مرغ می‌خواند.

داستان منشأ کایان این قوم را به مادری اژدها پیوند می‌دهد و یکی از توضیحات این حلقه‌ها آن است که از گردن بلند او الهام گرفته‌اند. توضیحات دیگری نیز رواج دارد: زیبایی، ازدواج، حفاظت در برابر ببر، و نشانه‌ی تبار. اما این حلقه‌ها گردن را دراز نمی‌کنند. آنها استخوان‌های ترقوه و دنده‌های بالایی را به پایین فشار می‌دهند و همین ظاهر را پدید می‌آورد، و برخلاف شایعه‌ی قدیمی که می‌گفت گردن فرو می‌ریزد، می‌توان آنها را برداشت. دختران حدود پنج‌سالگی آغاز می‌کنند و با گذشت سال‌ها حلقه‌های بیشتری افزوده می‌شود. زنان کایان لاهوی حلقه‌ها را زیر زانو نیز می‌پوشند. این رسم تا میانه‌ی قرن بیستم در میانمار رو به زوال بود، زیرا دولت آن را عقب‌مانده می‌دانست و از آن بازمی‌داشت. در تایلند به دلیلی بازگشت که کمترین تحسین را برمی‌انگیزد: گردشگری. پناهندگان کایان در آنجا با مجوزهای محدود نگه داشته می‌شدند، برای دیده شدن پول می‌گرفتند، و در سال ۲۰۰۸ از اسکان مجدد در کشور سوم بازداشته شدند، چون در همان جا ارزش بیشتری داشتند. برخی زنان در اعتراض حلقه‌های خود را برداشته‌اند. در ایالت کایه، جنگ میان نیروهای کارنی و ارتش میانمار، که از کودتای ۲۰۲۱ شدیدتر شده است، روستاهای کایان را بار دیگر خالی کرده است. توجه‌ها به برنج معطوف می‌شود، اما مردمی که آن را به تن دارند کشاورز، کاتولیک، پناهنده و شهروندانی هستند که میان دو دولت گرفتار شده‌اند که هر کدام برای آنان کاربردی یافته‌اند.