اروتیک بتاوی‌ها

بتاوی‌ها مردم جاکارتا هستند؛ نه مهاجرانی که در قرن بیستم به این شهر سرازیر شدند، بلکه جمعیت قدیمی‌تری که درون خود شهر و بیشتر در دوران استعمار هلند شکل گرفت. آنان به معنای دقیق کلمه یک قوم کریول‌اند: تبارشان ترکیبی از نسب‌های مالایی، سوندایی، جاوه‌ای، بالیایی، بوگیسی، آمبونی، عربی، چینی و پرتغالی-اوراسیایی است که همه در باتاویا و پیرامون آن گرد آمدند، آنجا که VOC نیروی کار و بازرگانان را از طریق بندرش جابه‌جا می‌کرد. تا اواخر قرن نوزدهم، این جمعیت شهری آمیخته به حدی منسجم شده بود که خود را orang Betawi بنامد، برگرفته از باتاویا.

زبان آنان، مالایی بتاوی، همین تاریخ را بازتاب می‌دهد. این زبان در شاخه مالایی خانواده آسترونزی قرار دارد، اما وام‌واژه‌های فراوانی از هوکین، جاوه‌ای، سوندایی، عربی، پرتغالی و هلندی در خود دارد؛ گویشی بندری، محاوره‌ای و تند، که با اندونزیایی معیاری که از مالایی ریائو رسمی‌تر برآمد تفاوت دارد. گفتار بتاوی قدیمی از طریق فیلم‌ها و تلویزیون در سراسر اندونزی شناخته می‌شود و بخش عمده عامیانه‌های جاکارتا به گفتار جوانان ملی راه یافته است.

دین آنان عمدتاً اسلام سنی است و در مورد بتاوی، اسلام نشانه‌ای از انسجام جامعه نیز هست؛ بتاوی دوره استعمار تا حدی حول مسجد کامپونگ و چهره محلی guru ngaji شکل گرفت. عمل دینی در رویدادهای چرخه زندگی جریان دارد که هنوز فردی را بتاوی معرفی می‌کند: مراسم عروسی مفصل با palang pintu، یعنی نبرد کلامی مقفایی که داماد باید در دروازه عروس پیروز شود تا اجازه ورود یابد؛ khataman در پایان مطالعه قرآن؛ و جشن‌های ختنه که با موسیقی همراه است.

نشانه‌های فرهنگی شهری و مشخص‌اند. تئاتر عامیانه بتاوی lenong است، کمدی و بداهه‌پردازانه، که به‌طور سنتی با gambang kromong همراه می‌شود؛ گروهی ترکیبی که بر پایه سازهای ملودیک چینی و ضرب مالایی بنا شده و به‌روشنی صدای یک بندر است. ondel-ondel، عروسک‌های بلند جفتی داماد و عروس، در ابتدا به‌عنوان پیکره‌های نگهبان پدید آمدند و اکنون در افتتاحیه‌ها و جشنواره‌ها ظاهر می‌شوند. آشپزی نیز به همان اندازه لایه‌لایه است: soto Betawi با شیر نارگیل و اجزای داخلی گاو، kerak telor که روی زغال در دکه‌های خیابانی پخته می‌شود، و nasi uduk.

بتاوی‌ها به‌تدریج در شهر خود به اقلیت تبدیل می‌شوند، زیرا قیمت زمین و مهاجرت از سراسر مجمع‌الجزایر آنان را به حاشیه رانده است، و بخش عمده کار فرهنگی معاصر پیرامون هویت بتاوی بیشتر ماهیت حفظ عمدی دارد تا تداوم خودبه‌خودی.