اروتیک داینگنت

قوم Daingnet دو نام دارد. در فهرست رسمی میانمار که ۱۳۵ «گروه قومی ملی» را دربر می‌گیرد، با نام Daingnet ثبت شده است، نامی بورمایی که به‌طور تحت‌اللفظی به معنای سپر سیاه است و در گروه راخین، کنار Mro، Kamein، Thet و دیگران قرار گرفته است. اما خود آنان، و خویشاوندانشان آن سوی مرز در بنگلادش، بسیاری‌شان ساده می‌گویند Chakma. همین هویت دوگانه مفیدترین چیزی است که درباره‌شان باید دانست: جامعه‌ای بودایی که به زبانی هندوآریایی سخن می‌گوید و در کشوری زندگی می‌کند که دوست دارد مردمانش را با فهرست‌های رسمی دسته‌بندی کند.

روستاهای‌شان در شمال ایالت راخین، آراکان قدیم، در تپه‌های کم‌ارتفاع و زمین‌های برنج نزدیک مرز بنگلادش قرار دارد. این زبان به شاخه شرقی زبان‌های هندوآریایی تعلق دارد و چنان به چاکما نزدیک است که این دو اغلب شکل‌هایی از یک زبان به شمار می‌آیند. این وضعیت Daingnet را در جایگاهی غیرمعمول قرار می‌دهد. همسایگان بودایی‌شان، راخین‌ها و بورمایی‌ها، به زبان‌هایی از خانواده بورمایی سخن می‌گویند، در حالی که جمعیت بزرگ دیگر هندوآریایی‌زبان منطقه، یعنی روهینگیا، مسلمان‌اند. Daingnet با یک طرف دین مشترک دارد و با طرف دیگر خانواده زبانی. زبان‌های بورمایی و راخینی، زبان‌های مدرسه، بازار و دفتر بخش اداری‌اند.

دین، بودیسم تراوادا است و معبد روستا همان کارکردی را دارد که در سراسر دشت‌های میانمار دارد: پسران ممکن است مدتی را در آنجا به‌عنوان نوآموز سپری کنند، خانواده‌ها برای راهبان غذا می‌آورند و جشن‌های سال گرد ماه کامل و پایان فصل باران جمع می‌شوند. بودیسم همچنین قوی‌ترین رشته‌ای است که آنان را به چاکما پیوند می‌دهد، چراکه آیین آنان همان سنت تراوادا را دنبال می‌کند.

سال‌های اخیر دشوار بوده‌اند. شمال راخین از سال ۲۰۱۷ در مرکز بدترین بحران‌های میانمار قرار داشته است، نخست عملیات نظامی‌ای که صدها هزار روهینگیا را به بنگلادش راند، سپس درگیری میان ارتش آراکان و ارتش ملی میانمار بر سر کنترل این ایالت. اقلیت‌های بودایی کوچک منطقه، از جمله Daingnet، در جریان این درگیری‌ها آواره شده‌اند و هنگام وقوع آن به ندرت خبرساز می‌شوند. آنان همچنان جامعه‌ای روستایی و کوچک‌اند که زبانی را حفظ کرده‌اند که بیشتر مردم میانمار هرگز نشنیده‌اند، با خویشاوندانی آن سوی مرزی که کمتر آرام بوده است.