اروتیک براو

براوها قوم کوهستانی کوچکی هستند که سرزمین‌شان کهن‌تر از مرزهایی است که اکنون از دل آن می‌گذرد. آنان در پهنه‌های جنگلی مرتفعی زندگی می‌کنند که ویتنام، لائوس و کامبوج در آن به هم می‌رسند. روستایی براو در ارتفاعات کُن‌توم ویتنام، زبان و آداب خود را بیشتر با براوهای آتاپوی لائوس و راتاناکیری کامبوج در میان می‌گذارد تا با بیشتر هم‌میهنانش. در ویتنام، آنان یکی از 54 گروه قومی به رسمیت شناخته‌شده و از کوچک‌ترین آن‌ها هستند: چند صد نفر، که بیشترشان در روستای داک می نزدیک مرز سه‌گانه زندگی می‌کنند. اما آن‌سوی مرزها، همین مردم با نام براو شمار بسیار بیشتری دارند. زبان‌شان به شاخه باهناری خانواده استروآسیایی تعلق دارد. از این رو به زبان‌های همسایگانِ کوهستانی‌شان، مانند باهنار، نزدیک‌تر است تا به ویتنامی که خویشاوند استروآسیایی دوردستی است، یا به لائوی که از شاخه تای است. گویش‌ها در سراسر منطقه در هم می‌آمیزند و کرئونگ، کاوت و لون در کامبوج و لائوس اغلب بخشی از خوشه براوی گسترده‌تری به شمار می‌روند، هرچند نام‌های خاص خود را نگه داشته‌اند.

زندگی به‌طور سنتی بر کشاورزی کوره‌ای (کشت متناوب با سوزاندن جنگل) استوار بوده است. خانواده‌ها بخش‌هایی از جنگل را برای کشت برنج کوهستانی و ذرت پاک می‌کنند، چند فصل در آن می‌کارند، سپس می‌گذارند جنگل دوباره بروید. خانه‌ها روی پایه بنا می‌شوند و برخی روستاهای قدیمی‌تر به دور یک خانه جمعی حلقه‌وار چیده شده بودند. دین به شیوه‌ای عملی و روزمره جان‌گرایانه است: ارواح در جنگل، مزارع، آب و خانه ساکن‌اند و سال کشاورزی با نذرها و قربانی حیوانات نشانه‌گذاری می‌شود تا این پیوندها سامان بمانند. گونگ‌های برنزی که مبادله و از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شوند، هم موسیقی‌اند و هم ثروت خانوادگی، و در جشن‌های برداشت محصول و مراسم خاکسپاری نواخته می‌شوند. تا نسل‌های اخیر، جوانان بلوغ خود را با سابیدن دندان‌های پیشین و کشیدن نرمه گوش برای جای دادن توپی‌های بزرگ بر بدن نشان می‌دادند. قرن بیستم برای منطقه مرز سه‌گانه سخت بود. جنگ از این جنگل‌ها گذشت، راه هوشی‌مین از نزدیکی آن می‌گذشت و خانواده‌ها به آن سوی مرزهایی رانده شدند که زمانی برایشان چندان اهمیتی نداشت. بعدها برنامه‌های دولتی در ویتنام و لائوس برای اسکان کشاورزان کوهستانیِ کشت کوره‌ای، جوامع براو را به روستاهای ثابت و مزارع دائمی منتقل کرد و بسیاری از آیین‌های کهن کم‌رنگ شدند. زبان و گونگ‌ها قوی‌ترین پیوندهای باقی‌مانده با آن گذشته‌اند.