اروتیک مانیق

روستاییان جنوب تایلند از دیرباز مانیک را Ngo Pa می‌نامیده‌اند، به معنای «رامبوتان جنگلی»، لقبی که از موهای به‌شدت مجعدشان آمده است. آنان را Sakai هم خوانده‌اند، واژه‌ای که امروز بسیاری آن را توهین می‌دانند. مانیک‌ها تنها چند صد نفرند و از معدود مردمان تایلند هستند که هنوز، دست‌کم بخشی از سال، با جابه‌جایی اردوگاه‌ها در جنگل بارانی زندگی می‌کنند. زیستگاهشان تپه‌های Banthat است، جایی که استان‌های Trang و Satun و Phatthalung و Songkhla به هم می‌رسند. گروه کوچک‌تری که از دیرباز ساکن شده‌اند، در جنوب و در Yala زندگی می‌کنند. آنان شاخه تایلندی سمانگ‌ها هستند، گردآورندگان خوراک جنگل در شبه‌جزیره مالایی، که ریشه‌هایشان در آنجا از ریشه‌های همسایگان تایلندی و مالایی‌شان عمیق‌تر است.

زبان آنان را متمایز می‌کند. در تپه‌های Banthat، مانیک‌ها به زبان Ten'edn سخن می‌گویند که با نام‌های Tonga' یا Mos هم شناخته می‌شود. در Yala به زبان Kensiu سخن می‌گویند. هر دو از زبان‌های آسلیایی خانواده Austroasiatic هستند و آنان را با خمری و ویتنامی خویشاوندان دوری می‌کند، هرچند همه اطرافیانشان به تایلندی جنوبی یا مالایی سخن می‌گویند. بیشتر مانیک‌ها هنگام داد و ستد به تایلندی جنوبی هم تسلط کافی دارند.

زندگی اردوگاهی برای جابه‌جایی ساخته شده است. گروهی کلبه‌های سرپناه کم‌ارتفاع از بامبو و برگ‌های پهن برپا می‌کند و تا زمانی می‌ماند که شکار، یام‌های وحشی و میوه کفاف دهد. سپس راه می‌افتد و محل قدیمی را به جنگل وامی‌گذارد. شکارچیان میمون، سنجاب و پرنده را با لوله‌های دمنده بامبویی و تیرهای زهرآلود شکار می‌کنند، مهارتی که هنوز از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود. روتان، عسل و گیاهان دارویی به بازارهای تایلندی برده می‌شوند و در ازای برنج، تنباکو، پارچه و ابزار فلزی مبادله می‌شوند. باورهای جان‌باورانه‌شان به همان زمین گره خورده است: جنگل ارواحی دارد که باید به آنها احترام گذاشت، و انتخاب روزانه محل اردو و آنچه برداشته می‌شود با در نظر گرفتن آنها صورت می‌گیرد.

در سال 1905 ماجرایی عجیب مانیک‌ها را به دربار تایلند پیوند داد. پادشاه Chulalongkorn پسری مانیک به نام Khanung را از جنوب به بانکوک آورد و او را در کاخ پرورش داد. سپس پادشاه نمایشنامه منظومی به نام Ngo Pa نوشت، درباره عشق و حسادت میان مردمان جنگل، که تصویر مانیک‌ها را در ذهن تایلندی‌ها برای نسل‌ها تثبیت کرد.

فشارهایی که امروز بر آنان وارد می‌شود عادی و بی‌امان است. مزارع لاستیک و نخل روغنی بخش‌هایی از جنگل را بلعیده‌اند و بسیاری از خانواده‌ها دوره‌های طولانی‌ای را نزدیک روستاها می‌گذرانند، با کار مزدی یا با سکونت در اجتماعات ثابت. بسیاری از مانیک‌ها تنها در سال‌های اخیر کارت شناسایی تایلندی دریافت کرده‌اند. این کارت‌ها مدرسه و درمانگاه را در دسترس قرار می‌دهد و در عین حال اردوگاه‌ها را اندکی به جاده نزدیک‌تر می‌کند.