اروتیک منونگ

مونونگ‌ها بر فلات‌های بلند خاک سرخ زندگی می‌کنند، جایی که جنوب ویتنام به شمال‌شرقی کامبوج می‌پیوندد: خاک بازالتی، جنگل موسمی، و رودهایی که با خشونت از میان آن می‌گذرند. بیگانگان آنان را با برچسب‌های جمعی «مونتانیار» یا «دگار» می‌شناسند، اما مونونگ‌ها گروهی مشخص‌اند. نسب را از راه مادر می‌شمارند، شوهر به خانهٔ همسرش می‌رود و دختران گونگ‌ها و خمره‌های سفالی را به ارث می‌برند که ثروت واقعی خانواده در آن‌هاست. زبانشان به شاخهٔ بانارِیک از خانوادهٔ آستروآسیایی تعلق دارد و آنان را با استیینگ و کوهو خویشاوند نزدیک می‌کند. این موقعیت در نقشه غیرعادی است، زیرا همسایگان بلافصلشان، اِدِه و جارای، به زبان‌های آسترونزی سخن می‌گویند که از ساحل چام به درون سرزمین آورده شده‌اند. هضاب مرکزی یکی از معدود جاهای روی زمین است که در آن این دو خانوادهٔ زبانی در دید روستاهای یکدیگرند و همان گاومیش‌ها را معامله می‌کنند. بیش از صد هزار مونونگ در داک نونگ، داک لاک و لام دونگ زندگی می‌کنند؛ جمعیت کوچک‌تری آن‌سوی مرز در موندولکیری ساکن است و خود را بونونگ می‌نامد. واژهٔ خمری فنونگ به آنان و به کوهستان‌نشینان به‌طور کلی چسبیده و معنای وحشی را با خود دارد، و به همین دلیل نام خودشان را به کار بردن ارزش دارد.

زیرگروه‌ها از دوازده فراتر می‌روند: منونگ گار، منونگ رلام در اطراف دریاچهٔ لاک، منونگ پرِه، منونگ نونگ، منونگ چیل، که هر یک گویش و نظرات خاص خود را درباره دیگران دارد. شیوهٔ کهن جان‌گرایانه است و معطوف به ارواح ساکن در جنگل، برنج، آب و خانه است، با قربانی گاومیش در مرکز مراسم بزرگ و نوشیدن آبجوی برنجی از طریق نی‌های نیزار از یک خمرهٔ مشترک. گروه‌های گونگ ابزار آیینی‌اند و بخشی از سنت گونگ هضاب مرکزی‌اند که یونسکو در سال 2005 به رسمیت شناخت. مونونگ‌ها همچنین Ot Ndrong را حمل می‌کنند، چرخهٔ پیوستهٔ حماسه‌های آوازی که می‌تواند چندین شب ادامه یابد. مردان مونونگ از شکارچیان فیل منطقه بودند و حیوانات وحشی را با کمندهای پوست گاومیش از پشت مرکب‌های آموزش‌دیده می‌گرفتند؛ این تجارت پایان یافته، با فروپاشی گله‌ها و قانون. ژرژ کوندومیناس سال‌های 1948 و 1949 را در روستای سار لوک از مونونگ گار گذراند و کتاب ما جنگل را خورده‌ایم را نوشت، عنوانی که به معنای واقعی است، زیرا هر سال به نام تکه‌ای از جنگل نامیده می‌شود که برای کشت آن پاک و سوزانده شده است. جنگ مسیر هوشی‌مین را از این تپه‌ها گذراند، و آنچه پس از آن آمد بیشتر تغییر داد: ممنوعیت کشت متحرک با آتش، سپس مهاجرت کینه به مرز قهوه. در موندولکیری فشار از امتیازهای کائوچو و بادام هندی است که بر زمین‌هایی اعطا می‌شود که با عرف نگهداری می‌شوند نه با سند.