اروتیک باتک

باتک‌ها به ساده‌ترین معنای کلمه مردمان جنگل‌اند. آنان در اردوگاه‌های کوچکی با چند خانواده در جنگل بارانی دشت‌های پست شبه‌جزیره‌ی مالزی زندگی می‌کنند، نزدیک جایی که ایالت‌های پاهانگ، کلانتان و ترنگانو به هم می‌رسند. هرگاه غذای اطراف کم شود، کسی بمیرد یا بخواهند به خویشاوندانشان در جایی دیگر نزدیک‌تر باشند، اردوگاه را جابه‌جا می‌کنند. مدت‌هاست که از راه شکار با لوله‌ی دمشی، کندن یام‌های وحشی، ماهی‌گیری و گردآوری رتان، عود و عسل برای مبادله با روستاییان مالایی پایین‌دست رودخانه امرار معاش می‌کنند. آنان بخشی از سمانگ‌اند، کوچک‌ترین بخش از سه شاخه‌ی بزرگ اورانگ اسلی، همراه با جاهای، مندریق و کنسیو. زبانشان به شاخه‌ی اسلی از خانواده‌ی آستروآسیایی تعلق دارد. این زبان آنان را از دور به خمری و ویتنامی پیوند می‌دهد، نه به زبان مالایی که در اطرافشان رایج است. این زبان به گروه‌های گویشی مانند باتک دق، باتک تق و باتک نونگ تقسیم می‌شود و بیشتر بزرگسالان مالایی هم صحبت می‌کنند. در هیچ اردوگاهی کسی قدرت دستور دادن ندارد، غذا میان خانوارها تقسیم می‌شود، و جایگاه زنان و مردان بسیار به هم نزدیک است. انسان‌شناسانی که در دهه‌ی 1970 میان آنان کار می‌کردند با جامعه‌ای روبه‌رو شدند که سرپرست شناخته‌شده‌اش زنی بود.

دین بخشی از رفتار روزمره است، نه چیزی جدا از آن. باتک‌ها موجودات فرابشری‌ای را به رسمیت می‌شناسند که هالا نامیده می‌شوند، در بالای آسمان زندگی می‌کنند و فصل‌های میوه‌ی جنگل را می‌آورند. آنان موجود رعدی را نیز به رسمیت می‌شناسند که هنگام ارتکاب برخی خطاها طوفان‌های سهمگین می‌فرستد، که معروف‌ترین آن‌ها مسخره کردن حیوانات است. وقتی طوفان تهدیدکننده می‌شود، ممکن است فرد ساق پای خود را زخم کند و کمی خون آمیخته با آب را به‌عنوان پیشکش به سوی آسمان بپاشد. جلسات آواز خواندن روابط با هالا را در وضعی مطلوب نگه می‌دارد. برخی از باتک‌ها به اسلام گرویده‌اند، اغلب از طریق برنامه‌های دولتی، در حالی که بسیاری همچنان از آیین‌های کهن پیروی می‌کنند. قرن بیستم جنگل آنان را کوچک کرد. تامان نگارا که در اواخر دهه‌ی 1930 ایجاد شد، بخش بزرگی از آن را حفظ کرد و اکنون بخش زیادی از زندگی باتک‌ها بر محور این پارک می‌چرخد. بیرون از آن، قطع درختان، مزارع نخل روغنی و طرح‌های اسکان مجدد بخش بزرگی از زمین را در اختیار گرفته‌اند. بسیاری از خانواده‌ها اکنون وقت خود را میان اردوگاه‌های جنگلی و روستاهای دولتی تقسیم می‌کنند و برخی از آنان با راهنمایی بازدیدکنندگان پارک یا نمایش استفاده از لوله‌ی دمشی پول درمی‌آورند. در سال 2019 شیوع سرخک در شهرک کوالا کوه در کلانتان بیش از دوازده نفر از باتک‌ها را کشت، یادآوری تلخی از اینکه دسترسی آنان به مراقبت‌های بهداشتی هنوز چقدر ضعیف است.