اروتیک نونگ

قوم نونگ در بلندی‌های آهکی زندگی می‌کند، جایی که شمال ویتنام به گوانگشی می‌پیوندد؛ سرزمینی با ستون‌های کارستی، دره‌های پلکانی و رودخانه‌های آرامی که کائو بانگ و لانگ سون را به سرزمین اصلی ژوانگ‌ها در آن سوی مرز پیوند می‌دهند. آنان خویشاوندان نزدیک ژوانگ‌های چین‌اند، آن‌قدر نزدیک که خط مرزی سیاسی میان این دو قوم بیشتر محصول مرزهای قرن بیستم است تا فرهنگ یا زبان. زبان آنان در شاخه تای خانواده کرا-دای قرار دارد و در بخش‌هایی با زبان تای، ژوانگ و گویش‌های تای که در جنوب‌تر به آن سخن گفته می‌شود، متقابلاً قابل فهم است.

آنچه روستای نونگ را از جاده متمایز می‌کند معمولاً معماری است: خانه‌های چوبی روی پایه با چوب سخت تیره، که کف زندگی‌شان بر طبقه‌ای زمینی بالا رفته که از نظر تاریخی محل نگهداری دام و غله بوده است. نیل نشانه دیگر است. زنان نونگ مدت‌هاست با کشت و فرآوری رنگ نیل مرتبط‌اند، و آبی تیره تقریباً سیاه لباس روزمره‌شان، ساده، با یقه بلند و بسته‌شده در پهلو، نشانه‌ای منطقه‌ای است نه پوشاک جشن. چند زیرگروه درون‌گروهی شناخته می‌شوند که اغلب بر اساس دره رودخانه یا برش لباس نامگذاری می‌شوند: نونگ آن، نونگ فان سلین، نونگ این، نونگ چائو و دیگران. هر یک تفاوت‌های کوچکی در گویش و پوشش دارند که برای خود مردم محلی اهمیت دارد، حتی زمانی که بیگانگان آنان را یک قوم می‌بینند.

دین در بنیاد جان‌گرایانه است و با نیایش نیاکان و رابطه‌ای کاربردی با متخصصان آیین‌های تائوئیستی به نام تهای تائو یا تهای مو درآمیخته است. آنان عهده‌دار عروسی، تشییع جنازه، برکت دادن خانه و آیین‌های سرودخوانی بلندی هستند که گذارهای مهم زندگی را نشان می‌دهند. ارواح خانواده، زمین، برنج و آب مستقیماً خطاب قرار می‌گیرند؛ مذبح نیاکان در اتاق اصلی کانون اخلاقی خانه است. کشت برنج آبی روی شیب‌های پلکانی الگوی سال را تعیین می‌کند و ذرت، سویا و برنج چسبناک مشهور مرتفعات شمالی آن را تکمیل می‌کنند.

نونگ‌ها با شمارشان، نفوذ سیاسی بسیار بیشتری داشته‌اند. آنان نونگ تری کائو را به جهان آوردند، رئیس قبیله‌ای در قرن یازدهم که هم علیه دربار لی دای ویت و هم علیه سلسله سونگ شورید و برای مدتی کوتاه حکومتی مستقل در امتداد مرز پدید آورد؛ شخصیتی که حافظه محلی هنوز آن را از آنِ خود می‌داند. در قرن بیستم، مرتفعات مرزی که آنان در آن زندگی می‌کنند به صحنه آغاز و پناهگاه جنگ‌هایی تبدیل شد که منطقه را دگرگون کرد، و جوامع نونگ از هر طرف به آن درگیری‌ها کشیده شدند.