اروتیک برو

Bru کشاورزان کوهستانی و مردمان جنگل‌نشین مرزهای کوهستان آنامیت هستند که در امتداد مرز میان شرق لائوس و مرکز ویتنام پراکنده‌اند. سکونتگاه‌های آنان در استان Savannakhet و در آن سوی ستیغ کوه در Quảng Bình و Quảng Trị متمرکز است، و مرز بین‌المللی که از میان این ستون کوهستانی کشیده شده، مستقیماً از قلمرو Bru عبور می‌کند نه آن‌که گرداگرد آن بچرخد. این موضوع اهمیت دارد: خانواده‌ها و تبارها در دو سوی این خط قرار دارند، و «Bru» در لائوس و «Bru-Vân Kiều» در ویتنام به شاخه‌های یک قوم واحد اشاره دارند که بیش از هر شکاف فرهنگی معنادار، به دست نقشه‌برداری سده بیستم از هم جدا شده‌اند. گروه‌های وابسته کوچک‌تر، یعنی Khua، Makong و Tri، بسته به آن‌که چه کسی شمارش می‌کند، زیر یا کنار برچسب Bru قرار می‌گیرند.

از نظر زبانی به شاخه کاتویکی خانواده اتروآسیایی تعلق دارند، که آنان را در خانواده‌ای گسترده در کنار ویتنامی و خمری قرار می‌دهد، اما با همسایگانی از همین ارتفاعات، مانند Pacoh، Ta-Oi و Katu، پیوندی بسیار نزدیک‌تر دارند. زبان Bru زبانی با نظام لحنی است و صورت نوشتاری آن نسبتاً اخیر است و عمدتاً از طریق کار زبان‌شناختی مبلغان مذهبی شکل گرفته؛ نسل‌های مسن‌تر همچنان عمدتاً شفاهی هستند. زندگی دینی در هسته خود جان‌باورانه است. جنگل، درختان خاص، پیچ‌های رودخانه، آستانه خانه‌ها و خود برنج همگی ارواحی دارند که باید به رسمیت شناخته شوند، و متخصصان آیینی مذاکرات با آنان را بر عهده دارند: فال‌گیری، قربانی کردن گاومیش برای آیین‌های بزرگ روستا، و قربانی‌های کوچک‌تر برای بیماری یا فال بد. مسیحی‌شدن در برخی جوامع Bru ویتنام از اواسط سده بیستم پیشرفت کرده است، اما چارچوب جان‌باورانه زیرین آن بیشتر در کنار آن ادامه می‌یابد تا آن‌که جایگزین شود.

مردم Bru برنج کوهستانی را در قطعه‌زمین‌های تازه‌ای کشت می‌کنند که با روش سوزاندن و پاک‌سازی از جنگل گرفته شده‌اند، و آن را با کاساوا، ذرت و آنچه خود جنگل فراهم می‌کند تکمیل می‌کنند: ماهی از جویبارها، شکار، جوانه‌های بامبو و گیاهان دارویی که کاربرد آن‌ها مجموعه‌ای گسترده از دانش موروثی است. خانه‌ها روی پایه‌های چوبی ساخته می‌شوند و اجاق خانه به‌عنوان مرکز آیینی و نه صرفاً آشپزخانه در نظر گرفته می‌شود. جنگ ویتنام اثری سنگین بر جای گذاشت: مسیر هوشی‌مین مستقیماً از سرزمین Bru می‌گذشت، روستاها آواره یا ویران شدند، و مهمات منفجرنشده هنوز پس از دهه‌ها محدود می‌کند که مردم کجا می‌توانند بی‌خطر مزارع تازه بسازند. برنامه‌های اسکان پس از جنگ در هر دو کشور بسیاری از Bru را از دامنه‌های نیاکانی به روستاهای دشتی با کشاورزی برنج شالیزاری کشاندند، تغییری که ریتم‌های روزانه را دگرگون کرده بی‌آنکه گرایش دیرینه به جنگل را از میان ببرد. در میان مردمان کوهستانی مرکز جبال آنامیت، Bru همچنان از جمله کم‌مستندترین اقوام در ادبیات بیرونی است، و این بیش از آن‌که درباره خود این جماعت بگوید، درباره کسانی است که مستندسازی کرده‌اند.