اروتیک نگای

نام Ngái از یک ضمیر گرفته شده است. در زبان هاکا، ngai به معنای «من» است و در سراسر جنوب چین و شمال ویتنام، این یک هجا به برچسبی تبدیل شد که همسایگان برای مردمی که به این شیوه سخن می‌گفتند به کار می‌بردند. بنابراین ریشهٔ Ngái در هاکاست: آنان نوادگان مهاجران چینی‌اند که طی چند قرن به مناطق کوهستانی شمال‌شرقی و به ساحل خلیج تونکین کوچ کردند؛ برخی کشاورزی می‌کردند، برخی در معادن زغال‌سنگ و بنادر آنچه امروز Quảng Ninh نام دارد کار می‌کردند و برخی مغازه و قایق داشتند. ویتنام آنان را در شمار 54 گروه قومی به رسمیت شناخته‌شده‌اش به حساب می‌آورد و آنان از کوچک‌ترین گروه‌های این فهرست‌اند، با جمعیتی چند هزار نفری که به صورت پراکنده در Quảng Ninh، Bắc Giang، Lạng Sơn، Thái Nguyên، Cao Bằng و Bắc Kạn زندگی می‌کنند.

کوچکی این جمعیت تاریخ مشخصی دارد. وقتی روابط هانوی و پکن در سال‌های 1978 و 1979 به هم ریخت، جوامع قومی چینی در شمال یا رانده شدند یا تحت فشار ترک کردند، از راه زمین به گوانگشی و از راه دریا به دریای چین جنوبی. روستاهای Ngái خالی شدند. بسیاری از کسانی که ماندند دیگر خود را Ngái معرفی نکردند و در عوض خود را Hoa یا به سادگی Kinh ثبت کردند، و به همین دلیل است که آمار رسمی به همان اندازه که از تبار حکایت دارد، از کاغذبازی و احتیاط نیز حکایت دارد. مردم‌نگاران ویتنامی همچنان شاخه‌های محلی را با این برچسب ثبت می‌کنند: Hắc Cá و Hẹ که هر دو نام هاکا هستند، همراه با Lầu Mần، Xín و Đản، خانواده‌های ماهیگیر ساکن قایق در خلیج‌های ساحلی که نسل‌ها روی قایق زندگی کرده‌اند.

آنچه خانوار Ngái را کنار هم نگه می‌دارد، تبار پدری و محرابی است که بر دیوار پشتی نصب شده است. به نیاکان در سال نو قمری و در سالگرد درگذشتشان غذا تقدیم می‌شود، خدایان آشپزخانه و در جای خود را حفظ می‌کنند و عناصر بودایی و تائوئی بدون نگرانی چندانی از مرز میانشان در عمل روزانه ادغام شده‌اند. تدفین اغلب دو بار انجام می‌شود: نخست پیکر، سپس پس از چند سال، استخوان‌های تمیزشده برداشته می‌شوند و در کوزه‌ای سفالی گذاشته می‌شوند و در جایگاه دائمی که برای آن انتخاب شده قرار می‌گیرند، عادتی هاکایی که دست‌نخورده به جنوب برده شده است. زبان بخشی است که از همه سریع‌تر در حال از دست رفتن است. سالخوردگان هنوز در خانه هاکا و گاهی در شهرهای تجاری کانتونی صحبت می‌کنند، اما جوانان با ویتنامی بزرگ می‌شوند و ضمیری که به این گروه نامش را داد، هر دهه کمی کمتر شنیده می‌شود.