اروتیک لانوه

لانوه‌ها از کوچک‌ترین قوم‌های مالزی هستند: چند صد نفر که در امتداد بخش بالایی رود Perak، در اطراف Lenggong، در شمال ایالت Perak زندگی می‌کنند. آنان از سمانگ‌ها هستند، یکی از اقوام جنگل‌نشین گردآورنده‌ی غذا در شبه‌جزیره‌ی شمالی که انسان‌شناسی قدیمی آنان را با عنوان Negrito دسته‌بندی می‌کرد. مالزی آنان را در شمار Orang Asli به حساب می‌آورد، یعنی اصطلاح رسمی برای اقلیت‌های بومی شبه‌جزیره. زبانشان چیزی است که آنان را در درون این خانواده متمایز می‌کند. از نظر تبار و شیوه‌ی زندگی، لانوه‌ها سمانگ هستند، اما زبانشان به شاخه‌ی مرکزی آسلیایی خانواده‌ی اتروآسیایی تعلق دارد، همراه با Temiar و Semai. این زبان به زبان‌های آسلیایی شمالی یعنی Jahai، Kensiu و Kintaq تعلق ندارد، همان اقوام سمانگی که از نظر شباهت به لانوه‌ها نزدیک‌ترند. دلیل احتمالی آن تماس طولانی با همسایگان Temiar در همان کوهستان است. لانوه‌ها هرگز یک گروه واحد و یکپارچه نبودند. گویش‌های آنان، Jengjeng و Yir، به همراه Semnam که با آن نزدیک است و Sabüm که اکنون منقرض شده، به شماری از دسته‌های کوچک پراکنده بازمی‌گردد. آن دسته‌ها با لوله‌ی دمنده شکار می‌کردند، محصولات جنگل را گرد می‌آوردند، با روستاییان مالایی داد و ستد می‌کردند و اغلب اردوگاه خود را جابه‌جا می‌کردند.

قرن بیستم لانوه‌ها را به روستاهای ثابت کشاند. در دوره‌ی فوریت مالایا میان سال‌های 1948 تا 1960، دولت استعماری و چریک‌های کمونیست بر سر وفاداری مردم ساکن درون‌کشور با هم رقابت می‌کردند. در سراسر شبه‌جزیره، جوامع Orang Asli دوباره سازماندهی شدند و زیر اداره‌ی دولت قرار گرفتند. بعدها قطع درختان و کشت مزرعه‌ای بخشی از جنگلی را بلعید که لانوه‌ها به آن وابسته بودند. امروز بیشتر آنان در شهرک‌های برنامه‌ریزی‌شده زندگی می‌کنند. آنان کار مزدی و گردآوری رتان و دیگر محصولات جنگل را با گردآوری غذایی که هنوز ممکن است ترکیب می‌کنند. در باور سنتی، جنگل پر از ارواحی است که به جانوران، گیاهان و آب‌وهوا پیوسته‌اند و شمن‌ها به نمایندگی از جامعه با آنان سروکار دارند. این جهان‌بینی در کنار اسلام باقی مانده است، دینی که برخی از لانوه‌ها با تشویق مداوم برنامه‌های آموزشی دولت پذیرفته‌اند. این زبان در خطر انقراض است و جوانان به سوی مالایی گرایش می‌یابند. منطقه‌ی زادگاه لانوه‌ها همچنین دره‌ی Lenggong را دربر می‌گیرد، محوطه‌ای از میراث جهانی یونسکو. غارها و محوطه‌های روباز آن برخی از کهن‌ترین شواهد زندگی انسان در شبه‌جزیره را در خود دارند، از جمله اسکلت معروف به Perak Man که حدود 10,000 سال قدمت دارد. لانوه‌ها بازمانده‌ی آن گذشته نیستند، اما کمتر جامعه‌ی زنده‌ای روزهای خود را در منظره‌ای با تاریخ بشری طولانی‌تر می‌گذراند.