اروتیک بونتوک

مردم Bontoc ساکن دره‌ی بالادست رودخانه‌ی Chico در استان Mountain Province در کوهستان‌های شمال لوزون هستند و در بیشتر تاریخشان تابع روستا بوده‌اند، نه هیچ دولت بزرگ‌تری. زندگی حول ato ساخته شده است، یعنی محله‌ای با سکوی سنگ‌فرش و خانه‌ای که بزرگان در آن گرد می‌آیند، اختلاف‌ها را حل‌وفصل می‌کنند و آیین‌ها را برنامه‌ریزی می‌کنند. در گذشته هر ato همچنین خوابگاه پسران و مردان مجرد بود، و دختران در خانه‌ی خودشان می‌خوابیدند که olag نام داشت. روستای Bontoc مجموعه‌ای از این محله‌هاست. مردم نخست به محله‌ی خود و سپس به روستای خود وفادار بودند و به آنچه فراتر از تپه‌ی بعدی بود تقریباً هیچ وفاداری‌ای نداشتند.

زمین شیب‌دار است و مردم Bontoc آن را با سنگ کار کرده‌اند. مزارع برنج پلکانی‌شان با سنگ‌چینی منظم دیواره‌بندی شده‌اند، نه با خاک کوبیده، و در دامنه‌های دره اطراف شهر Bontoc، Maligcong و Guinaang بالا می‌روند و با کانال‌هایی آبیاری می‌شوند که جامعه به‌طور مشترک نگهداری می‌کند. برنج محصول پرمنزلت است، در حالی که سیب‌زمینی شیرین و دیگر محصولات مزارع خشک رژیم غذایی را کامل می‌کنند. زبان Bontoc به شاخه‌ی کوردیلرای مرکزی از خانواده‌ی آسترونزی تعلق دارد. این زبان با زبان Kankanaey، که درست در غرب منطقه‌ی Bontoc به آن سخن می‌گویند، خویشاوندی نزدیکی دارد و با Ifugao و Kalinga خویشاوندی دورتری. بیشتر مردم Bontoc همچنین به ایلوکانو، زبان مشترک مردم شمال لوزون، و نیز به فیلیپینی و انگلیسی سخن می‌گویند.

مردم Bontoc از اقوام Igorot هستند و بیرونی‌ها نام آنان را بیشتر به‌خاطر سرشکاری می‌شناختند. یورش‌هایی میان روستاها رخ می‌داد که با وظیفه‌ی آیینی و جایگاه مرد پیوند داشت، و مردی که سری می‌گرفت chaklag را به دست می‌آورد، خالکوبی روی سینه که همه می‌توانستند بخوانندش. زنان روی بازوهایشان خالکوبی داشتند. یورش‌ها در اوایل قرن 20 زیر حکومت استعماری آمریکا پایان یافتند. در همان سال‌ها، مردم Bontoc در نمایشگاه جهانی سنت‌لوئیس در سال 1904 و در نمایش‌های سیار در سراسر ایالات متحده به نمایش گذاشته شدند. در این میان شهر Bontoc مرکز استان Mountain Province شد و مبلغان کلیسا و مدرسه آوردند.

امروزه بیشتر مردم Bontoc مسیحی، کاتولیک یا اسقفی هستند، اما دین کهن از میان نرفته است. مردم هنوز Lumawig را به یاد دارند که در سنت Bontoc از آسمان فرود آمد، با زنی محلی ازدواج کرد و آیین‌هایی را بنیان نهاد که روستاها از آن پیروی می‌کنند. ارواح نیاکان همچنان با قربانی حیوانات در عروسی‌ها، تشییع جنازه‌ها و نقاط کلیدی سال کشاورزی گرامی داشته می‌شوند و در روزهای استراحت آیینی، کار در مزارع متوقف می‌شود. لباس سنتی اکنون بیشتر در مراسم و در جشنواره‌ی استانی Lang-ay که هر آوریل در Bontoc برگزار می‌شود، بیرون آورده می‌شود.