اروتیک کادو

کادو مردمی از بخش‌های بالایی میانمار هستند. مهم‌ترین وجه تمایز آن‌ها زبانشان است که هیچ شباهتی به زبان بورمه‌ای ندارد که در اطرافشان به آن سخن گفته می‌شود. روستای کادو در میان دشت‌های برنج و تپه‌های جنگلی ناحیه کاتا شبیه هر روستای کشاورزی دیگری در این منطقه است: خانه‌هایی از چوب و بامبو، شالیزار در دشت‌ها و یک صومعه در مرکز. پیش از آنکه چیزی ببینید، تفاوت را می‌شنوید. کادو به شاخه کوچک لوئیش از خانواده زبان‌های چینی-تبتی تعلق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده‌اش گانان است که مردمی بسیار نزدیک به آن‌ها در دره رود مو در همان نزدیکی به آن سخن می‌گویند، و چاک که صدها مایل دورتر در تپه‌های جنوب شرقی بنگلادش به آن سخن گفته می‌شود. بورمه‌ای تنها یک پسرعموی دور است.

این خانواده پراکنده درباره تاریخ کادو بسیار می‌گوید. دو زبان دیگر از شاخه لوئیش، اندرو و سنگمای، زمانی در ایالت مانیپور در شمال شرق هند به آن‌ها سخن گفته می‌شد و از آن پس از میان رفته‌اند. سالنامه‌های بورمه‌ای مردمی به نام تِت را در میان ساکنان نخستین این کشور نام می‌برند و مورخان مدت‌هاست این نام را به ساک پیوند داده‌اند، نامی کهن‌تر برای کادو و خویشاوندانشان. این‌ها در کنار هم به گروهی زبانی اشاره دارند که زمانی بسیار گسترده‌تر از امروز بود و طی قرن‌های متمادی به‌تدریج در جامعه بورمه‌ای‌زبان جذب شد. کادو از جوامعی است که پایداری کرد.

سرزمین اصلی آن‌ها در اطراف بانمائوک، ایندو و پین‌لبو در منطقه ساگاینگ قرار دارد و تا جنوب ایالت کاچین کشیده می‌شود. راه‌آهن از ماندالای تا میتکینا درست از میانش می‌گذرد. در سال 1944 جنگ به همین سرزمین رسید، زمانی که ستون‌های چیندیت متفقین برای فرودگاه‌های ایندو جنگیدند و راه‌آهن نزدیک ماولو را مسدود کردند. بیشتر کادوها بوداییان تراوادا هستند و صومعه روستا تقویم جشن‌ها و آیین‌های کسب ثواب را تعیین می‌کند. شیوه‌های کهن‌تر گرامی داشتن ارواح محلی در کنار آن ادامه دارد، همان‌گونه که در سراسر روستاهای میانمار چنین است.

دولت میانمار کادو را از 135 قوم رسمی ملی این کشور به شمار می‌آورد و آن‌ها را همراه با گانان در گروه بامار قرار می‌دهد. این دسته‌بندی بیش از زبان مشترک، دین و شیوه زندگی مشترک را منعکس می‌کند و این نزدیکی در هر دو جهت اثر دارد. بورمه‌ای زبان مدرسه، تجارت و دولت است و بسیاری از جوانان کادو با این زبان بزرگ می‌شوند. خود زبان کادو در میان سالمندان و روستاهای دورافتاده قوی‌تر است. از زمان کودتای 2021، ساگاینگ روستایی یکی از سخت‌ترین آسیب‌دیده‌ترین بخش‌های جنگ داخلی میانمار بوده است، که به کشش آهسته همانندسازی، آوارگی و آشفتگی نیز می‌افزاید.