اروتیک تامپوآن

تامپوان (که همچنین تامپوون یا خا تامپوان خوانده می‌شوند) مردمی‌اند استرواسیایی‌زبان در شمال‌شرقی کامبوج که یکی از گروه‌های بومی کوهستانی‌اند و به‌طور جمعی به «خمر لوئو» معروف‌اند. بیشتر آنان در استان راتاناکیری زندگی می‌کنند، در تپه‌ها و جنگل‌های اطراف مرکز استان، بانلانگ، و جوامعشان تا استونگ ترنگ و موندولکیری همسایه امتداد دارد. زبانشان به شاخه باهناری خانواده مون-خمر تعلق دارد و از زبان‌های بومی پرکاربرد منطقه است. برآوردهای جمعیتی شمار تامپوان‌ها را حدود 25,000 تا 30,000 نفر تخمین می‌زنند و آنان را یکی از بزرگ‌ترین اقلیت‌های کوهستانی شمال‌شرقی کامبوج می‌سازد.

جامعه و معیشت

معیشت تامپوان به‌طور سنتی بر کشاورزی جابه‌جایی (کشت تغییرپذیر) استوار بود: قطعه‌هایی از جنگل پاک می‌شد تا برنج کوهستانی همراه با کاساوا، سبزیجات و دیگر محصولات کاشته شود، و این کار با شکار، ماهی‌گیری و گردآوری فرآورده‌های جنگلی تکمیل می‌شد. روستاها خودگردان بودند و ریش‌سفیدان و حقوق عرفی آن‌ها را اداره می‌کردند، و زمین به‌جای مالکیت فردی، به‌صورت جمعی نگه‌داری و بهره‌برداری می‌شد. خویشاوندی و الگوهای سکونت زندگی اجتماعی را سامان می‌دادند و صنایع دستی ماهرانه شامل بافندگی، سبدبافی و کار با صمغ و ترکه‌های رتان بود. دین تامپوان جان‌انگاری است و بر جهانی از ارواح متمرکز است که در جنگل‌ها، رودخانه‌ها، مزارع و روستاها ساکن‌اند. مراسم قربانی کردن گاومیش، نوشیدن شراب برنج از راه لوله‌های بلند از خمره‌ها و موسیقی گونگ رویدادهای مهم را نشان می‌دهد. ارواح نیاکان در گورستان‌های روستا گرامی داشته می‌شوند و جنگل‌های ارواح به‌عنوان زمینی مقدس حفاظت می‌شوند.

ظاهر و آرایه

تامپوان ویژگی‌های جسمانی مردمان مرتفعات جنوب‌شرقی آسیای قاره‌ای را دارند: موی تیره و صاف، پوست قهوه‌ای و به‌طور کلی اندامی باریک. لباس سنتی از پارچه پنبه‌ای بافته می‌شد؛ زنان دامن‌های پیچیده و مردان لنگ می‌پوشیدند که اغلب برای کار روزانه ساده و برای مراسم آراسته می‌شد. آرایه‌های شخصی شامل گردنبند مهره‌دار، دستبند برنجی و نقره‌ای و گوشواره بود و در نسل‌های پیشین کشیدن گوش و خالکوبی رواج داشت. زندگی آیینی با گونگ‌های برنزی بزرگ، سبدهای بافته و مجسمه‌های چوبی حک‌شده‌ای که در گورستان‌ها برای همراهی مردگان قرار می‌گرفت، همراه بود. امروز بیشتر تامپوان لباس عادی کامبوجی می‌پوشند، اما بافندگی، گروه‌های گونگ و حکاکی تشییعی همچنان به‌عنوان بیان‌هایی ارزشمند از هویت کوهستانی متمایز باقی مانده‌اند، هرچند زیر فشار قطع درختان، مهاجرت و تغییرات زمین.