اروتیک ملابری

قوم میلابری (Mlabri) گروهی کوچک‌شمار با زبانی از خانواده زبان‌های اتروآسیایی هستند که در مرزهای کوهستانی میان شمال تایلند و لائوس زندگی می‌کنند و از نظر تاریخی یکی از آخرین گروه‌های شکارچی‌گردآورنده کوچ‌نشین جنوب شرق آسیا شناخته می‌شوند. همسایگان تایلندی و لائوسی آنان از دیرباز ایشان را با نام Phi Tong Luang می‌شناختند که به معنای «ارواح برگ‌های زرد» است؛ نامی برگرفته از این باور که گروه هرگاه سقف برگ موزِ سرپناه‌های موقتشان پژمرده و زرد می‌شد، اردوگاه را ترک و کوچ می‌کرد. نام خودشان، Mlabri، تقریباً به معنای «مردم جنگل» است. شمار آنان بسیار اندک است و آمارهای اخیر تنها حدود 300 تا 400 نفر را نشان می‌دهد.

مردمی ساکن جنگل

میلابری‌ها نسل‌ها از شکار جانوران کوچک، به‌دام‌اندازی و گردآوری یام وحشی، غده‌ها، عسل و گیاهان جنگلی امرار معاش می‌کردند. داراییشان اندک بود و سرپناه‌هایی از برگ می‌ساختند که تنها برای مدتی کوتاه پیش از کوچ گروه به کار می‌رفت. کشاورزی نمی‌کردند و در عوض به زندگی متحرک در درون جنگل پایبند بودند و محصولات جنگلی و نیروی کارشان را با همسایگان ساکن در برابر ابزار فلزی، پارچه و نمک مبادله می‌کردند. این شیوه زندگی تا حد زیادی پایان یافته است. جنگل‌زدایی و کوچک‌شدن زمین‌های وحشی بیشتر میلابری‌ها را به روستاهای مستقر یا نیمه‌مستقر کشانده است، جایی که اکنون عمدتاً به‌عنوان کارگر کشاورزی برای همونگ‌ها و دیگر جوامع کشاورز کار می‌کنند؛ ترتیبی که گاه آنان را فقیر و وابسته به دیگران کرده است.

زبان و جامعه

زبان میلابری به شاخه خمویک خانواده اتروآسیایی تعلق دارد، از نظر خویشاوندی با خمو و دیگر زبان‌های منطقه دور است و همچنان فاقد خط نوشتاری است. جامعه سنتی میلابری نه رئیس داشت و نه سلسله‌مراتب رسمی؛ در گروه‌های کوچک و انعطاف‌پذیر از خانواده‌های خویشاوند سازمان یافته بود که غذا را با هم تقسیم می‌کردند و در کار روزمره بقا همکاری داشتند، و تصمیم‌ها با اجماع گرفته می‌شد. ازدواج، تولد و مرگ با آیین‌های ساده، نه تشریفات پیچیده، نشان داده می‌شدند.

باور و ظاهر

دین میلابری آنیمیستی است و بر ارواح جنگل، آسمان و پدیده‌های طبیعی متمرکز است که خشنودی‌شان جستجو می‌شود و خشمشان به‌عنوان منشأ بیماری و بدبختی هراس‌انگیز است. میلابری‌ها معمولاً کوتاه‌قد‌اند و پوست قهوه‌ای و موی تیره دارند، مانند مردم این منطقه. در گذشته بسیار کم می‌پوشیدند و از لنگ و جامه‌های ساده از پوست درخت، برگ یا پارچه‌ای که از راه مبادله به دست می‌آوردند استفاده می‌کردند، و هنگام گشت در جنگل بیل‌چوب، چاقو و کیسه‌های بافته را با خود حمل می‌کردند. امروزه بیشتر آنان لباس‌های مدرن معمولی می‌پوشند.