اروتیک مورسی

مورسی (نام خودخوانده: Mun) مردمی دامدار و کشاورز از دره‌ی پایینی اُمو در منطقه‌ی جنوب اُمو، در جنوب اتیوپی هستند که سرزمینی را میان رودهای اُمو و ماگو، درون و پیرامون پارک ملی ماگو، در اختیار دارند. شمار آنان حدود 7,000 تا 11,000 نفر است و به زبان مورسی سخن می‌گویند؛ زبانی سورمی از خانواده‌ی نیلی-صحرایی که با گفتار همسایگان سوری خویشاوندی نزدیک دارد. آنان که میان رودخانه‌ها، پرتگاه‌های کوهستانی و قلمرو گروه‌های رقیب محصورند، از منزوی‌ترین مردمان اتیوپی از نظر جغرافیایی به شمار می‌روند.

جامعه و معیشت

معیشت مورسی ترکیبی است از گله‌داری و کشت در زمین‌های برجای‌مانده پس از فروکش سیلاب در کنار اُمو، با سورگوم، ذرت و لوبیا، که در سال‌های کم‌بارانی با ماهی‌گیری تکمیل می‌شود. دام قلب زندگی اجتماعی است: شیر و خون فراهم می‌کند، ازدواج‌ها را از راه پیشکش عروس استوار می‌سازد و در تقریباً همه‌ی آیین‌ها نقش دارد. اقتدار پراکنده است، نه متمرکز، و از طریق نظامی از طبقات سنی مردان که از جوانی به میانسالی و پیری می‌روند سازمان یافته است، و نیز از طریق رهبر آیینی، Komoru یا کاهن، که میان جامعه و امر قدسی میانجی‌گری می‌کند. اختلاف‌ها و آبروی افراد تا حدی از طریق مبارزه‌ی تشریفاتی حل‌وفصل می‌شود، و روابط با همسایگانی چون بودی، سوری و هامر میان مبادله و درگیری بر سر چراگاه در نوسان است.

ظاهر و زیورآلات

مورسی‌ها در سطح جهانی به خاطر صفحه‌ی لب شناخته‌شده‌اند؛ dhebi a tugoin، دیسکی از گل رس یا چوب که بسیاری از زنان در شکافی زیر لب پایین می‌گذارند و طی ماه‌ها کش داده می‌شود تا صفحاتی را نگه دارد که ممکن است از دوازده سانتی‌متر قطر بیشتر باشد. این زیور با زیبایی، عزت نفس و بلوغ اجتماعی پیوند دارد و هنگام خوردن و خوابیدن به دلخواه برداشته می‌شود. زنان و مردان هر دو بدن خود را با زخم‌آرایی برجسته و پیچیده می‌آرایند و با طرح‌های پررنگ از گچ سفید، اخرا و خاکستر رنگ می‌کنند، که اغلب با سرپوش‌های ابتکاری از شاخ، کدو، پر و گیاهان تاج می‌گیرند. مردان به سنت چوب‌دستی یا تفنگ حمل می‌کنند و الگوهایی در موهایشان می‌تراشند، در حالی که لباس روزمره در گرمای دره حداقلی است و بر پارچه‌های پیچیده، پوست و منجوق‌های فراوان متمرکز است.