اروتیک ندنگرکو

قوم Ndengereko از اقوام بانتوزبان در مناطق داخلی ساحل تانزانیا هستند. آنان در جنوب دارالسلام زندگی می‌کنند، در سرزمینی که به سمت پایین‌دست رودخانه Rufiji امتداد دارد. زبان خودشان و زمین خانگی‌ای که نسل‌ها در آن کشاورزی کرده‌اند، آنان را به‌عنوان یک گروه کنار هم نگه می‌دارد. این سرزمین میان شهرهای سواحیلی‌زبان ساحل اقیانوس هند و مردمان رودخانه‌ای دره Rufiji قرار دارد. زبان آنان، Kindengereko، به خانواده کوچکی تعلق دارد که زبان‌شناسان آن را همراه با Rufiji، Matumbi و Ngindo، یعنی زبان همسایگان جنوبی و غربی‌شان، در یک گروه قرار می‌دهند. سرزمین Zaramo در شمال واقع است. مانند تقریباً همه زبان‌های محلی این نوار ساحلی، Kindengereko زیر سایه زبان سواحیلی زندگی می‌کند که آموزش، تجارت، رادیو و زندگی شهری را اداره می‌کند، و بیشتر افراد قوم Ndengereko به آسانی بین این دو زبان جابه‌جا می‌شوند. اسلام دین اصلی است. این دین همان مسیرهای تجاری‌ای را که سواحیلی را گسترش دادند به داخل منطقه آورد و هفته، ماه روزه، نامگذاری و پوشاک را شکل می‌دهد. کار روزانه از باران و رودخانه پیروی می‌کند: برنج، کاساوا، ذرت و بادام هندی در مزارع، و ماهیگیری در جاهایی که آب وجود دارد. آخرین برآورد جمعیتی گسترده‌ای که به آن استناد می‌شود، مربوط به سال 1987 است و جمعیت آنان را حدود 110,000 نفر ذکر کرده است.

این گوشه تانزانیا فشارهای تاریخی سختی را تجربه کرد. حکومت استعماری آلمان کشت اجباری پنبه را تحمیل کرد. در سال 1905 قیام Maji Maji در تپه‌های همسایه Matumbi آغاز شد و به ناحیه‌های اطراف گسترش یافت. پاسخ آلمانی‌ها سیاست زمین سوخته بود و قحطی‌ای که پس از آن آمد، روستاهای سراسر جنوب را خالی کرد. پس از استقلال، سیلاب‌های شدید رودخانه Rufiji در اواخر دهه 1960 و طرح روستاسازی سال‌های بعد، بسیاری از خانواده‌های دشت سیلابی را به شهرک‌های برنامه‌ریزی‌شده در زمین‌های مرتفع‌تر منتقل کرد. این امر محل زندگی مردم و آنچه را که می‌توانستند بکارند تغییر داد. امروز Ndengereko میان روستا و شهر زندگی می‌کند. دارالسلام با جاده در دسترس است و بسیاری از خانواده‌ها خویشاوندانی آنجا دارند، در حالی که زمین کشاورزی و خویشاوندان خود را در زادگاه نگه می‌دارند. آنچه روشن‌تر از همه باقی مانده، احساس Ndengereko بودن است نه صرفاً تانزانیایی ساحل‌نشین بودن: یک نام، زبانی که در خانه به آن سخن گفته می‌شود، و جایی روی نقشه که مردم هنوز آن را متعلق به خود می‌دانند.