اروتیک نگولگوله

نگولگوله یکی از کوچک‌ترین قوم‌های سودان جنوبی است، و آنچه آنان را متمایز می‌کند محل آمدنشان است نه شمار آنان. زبانشان، Njalgulgule، به خانواده زبان‌های داجو تعلق دارد. دیگر زبان‌های داجو در دورترین شمال و غرب گفته می‌شوند: در دارفور و کردفان، در منطقه دار سیلا در شرق چاد، و در کوه‌های نوبا در سودان. نگولگوله شاخه جنوبی این خانواده‌اند، جزیره‌ای کوچک از داجو در سرزمینی پیرامون واو در غرب بحر الغزال. همسایگانشان به زبان‌های نیلی، سودانی میانی و اوبانگیایی سخن می‌گویند.

چنین پراکندگی گسترده‌ای به تاریخی طولانی اشاره دارد. در دارفور، داجوها به عنوان فرمانروایان دولتی کهن در جنوب این منطقه یاد می‌شوند، پیش از آنکه نخست تونجور و سپس فور به قدرت برسند. در طول قرن‌ها، جوامع داجو در امتداد لبه جنوبی ساحل پراکنده شدند. هیچ‌کس ثبت نکرده است که نیاکان نگولگوله چگونه به این جنوب دورافتاده رسیدند. آنچه روشن است این است که قرن نوزدهم دورانی خطرناک برای جامعه‌ای کوچک در غرب بحر الغزال بود. برده‌گیرانی که از دارفور و خارطوم عمل می‌کردند در این منطقه جابه‌جا می‌شدند، و بسیاری از قوم‌های کوچک از هم پاشیدند، ناچار به کوچ شدند، یا در همسایگان بزرگ‌تر جذب شدند.

امروز نگولگوله مسلمان‌اند. این امر آنان را در سودان جنوبی که عمدتاً مسیحی است به اقلیتی مذهبی بدل می‌کند، اما در منطقه واو و راجا اقلیتی غیرعادی نیست، جایی که تماس با شمال اسلام را زودهنگام به آنجا آورد. امروزه عربی بخش بزرگی از زندگی روزمره را در بر گرفته است. زبان‌شناسان مدت‌هاست زبان Njalgulgule را در شمار زبان‌های در خطر قرار داده‌اند، و بررسی‌های قدیمی‌تر کمتر از هزار گویشور شمرده‌اند. در سیاست محلی، نگولگوله زیر چتر فرتیت قرار می‌گیرند، نامی فراگیر برای اقوام کوچک غرب بحر الغزال که نه دینکا هستند و نه لوو. این برچسب وزن واقعی دارد. از زمان استقلال در 2011، نزاع‌ها بر سر زمین و مرزهای ولسوالی‌ها در اطراف واو غالباً به صورت رویارویی فرتیت و دینکا مطرح شده‌اند.

برای قومی به این کوچکی، زبان بیشتر کار حفظ هویت را بر دوش دارد. این زبان روشن‌ترین شاهد باقی‌مانده از پیوند با داجوهاست و در عین حال بیش از همه در معرض خطر است.