اروتیک شاگوسی‌ها

چاگوسی‌ها تنها مردمی هستند که مجمع‌الجزایر چاگوس هرگز به خود دیده، و این هم کمتر از دو قرن به طول انجامید. جزیره‌های مرجانی تا دهه 1780 خالی از سکنه ماندند، تا آنکه مزرعه‌داران فرانسوی برای برداشت کوپرا، آفریقایی‌ها و مالاگاسی‌هایی را که به بردگی گرفته شده بودند به آنجا آوردند، و نیروی کار بعدها با کارگران هندی قراردادی و کسانی که از موریس و سیشل به آنجا می‌آمدند افزایش یافت. آنچه از این روند پدید آمد نه یک اردوگاه کار، بلکه یک قوم بود: زبانی کریولی از آن خودشان با واژگانی برگرفته از فرانسوی، خویشاوند کریولی موریسی و سیشلی اما آن‌قدر متمایز که موریسی‌ها می‌توانستند تفاوت را بشنوند و واقعاً هم می‌شنیدند؛ تقویمی کاتولیکی از جشن‌های مذهبی که در نمازخانه‌های کوچک جزیره‌ها برگزار می‌شد؛ و خانوارهایی که زندگی‌شان بر ماهی، نارگیل و جیره کوپرا استوار بود. آنان در سه گروه جزیره مسکونی زندگی می‌کردند: دیه‌گو گارسیا، پروس بانوس و جزایر سالومون، و خود را ایلوا می‌نامیدند، یعنی جزیره‌نشینان. نام چاگوسی نامی جدید است که در دهه 1990 عمداً پذیرفته شد، زیرا بیش از آنکه وضعیتی را توصیف کند، مدعی حق بر سرزمین است.

در سال 1965 بریتانیا این مجمع‌الجزایر را از موریس جدا کرد تا قلمرو اقیانوس هند بریتانیا را بسازد، و پیش‌تر توافق کرده بود که دیه‌گو گارسیا را برای ایجاد پایگاه نظامی به ایالات متحده واگذار کند و آن را خالی از سکنه تحویل دهد. بین سال‌های 1968 و 1973 جمعیت جزیره‌ها جابه‌جا شد. جزیره‌نشینانی که برای درمان پزشکی به موریس رفته بودند، دریافتند که سفر بازگشتشان رد شده است. به کسانی که هنوز در خانه‌های خود بودند گفته شد که کشتی‌های تدارکاتی دیگر آذوقه نخواهند آورد، و سپس خود آنان را سوار همان کشتی‌ها کردند. در سال 1971 مدیر اداری دستور داد سگ‌های جامعه را در انبار کوپرا با گاز بکشند؛ جزئیاتی که چاگوسی‌ها پیش از همه از آن یاد می‌کنند و بیرونی‌ها معمولاً آن را در آخر فهرست می‌گذارند. آنان در پورت لوئیس و ویکتوریا پیاده شدند و در خانه‌های زاغه‌نشین و بی‌کار سکنا گزیدند، و واژه کریولی sagren، یعنی اندوه ناشی از از دست دادن جای خود، به چیزی نزدیک به یک تشخیص بدل شد. آنچه پس از آن آمد، پنجاه سال دادخواهی و لابی‌گری بود: پرونده‌های بانکولت، اعطای شهروندی بریتانیا در سال 2002 که جامعه بزرگی را در کرالی شکل داد، نظر دیوان بین‌المللی دادگستری در سال 2019 مبنی بر غیرقانونی بودن ادامه اداره جزیره‌ها توسط بریتانیا، و معاهده‌ای در سال 2025 که حاکمیت را به موریس واگذار می‌کند و پایگاه دیه‌گو گارسیا را برای 99 سال به بریتانیا بازاجاره می‌دهد. بازگرداندن ساکنان به جزایر بیرونی مطرح است، اما درباره دیه‌گو گارسیا چنین گزینه‌ای مطرح نیست. در همین حال، سگا تامبور چاگوس، یعنی طبل‌هایی از پوست بز که با گرم کردن روی آتش کوک می‌شوند، در سال 2019 به فهرست میراث یونسکو راه یافت و کسانی که نمی‌توانند به خانه بازگردند، آن را زنده نگه داشته‌اند.