اروتیک کاراموجونگ

کارامجونگ (Karimojong، نام خودی Ngikarimojong) مردمی شبان‌کوچ‌نشین از شاخه‌ی نیلوتیک شرقی‌اند که در منطقه‌ی نیمه‌خشک کارامجا در شمال‌شرق اوگاندا زندگی می‌کنند. زبان آنان به خوشه‌ی Ateker (Teso-Turkana) از شاخه‌ی نیلوتیک شرقی از خانواده‌ی زبانی Nilo-Saharan تعلق دارد و با زبان‌های Turkana و Jie و Dodoth و Iteso خویشاوندی نزدیک دارد. این همسایگان با آنان خوشه‌ی گسترده‌تر کارامجونگ را تشکیل می‌دهند؛ شمار کارامجونگ‌های اصیل معمولاً میان حدود 370,000 تا 600,000 نفر برآورد می‌شود.

جامعه و معیشت

دام، اقتصاد، رژیم غذایی و ارزش اجتماعی کارامجونگ‌ها را تعیین می‌کند و بز، گوسفند، الاغ و باغ‌های سورگوم مکمل آن هستند. شبانان کوچ فصلی دارند؛ جوانان دام‌ها را به آغل‌های دورِ فصل خشک می‌برند، در حالی که خانواده‌ها در سکونتگاه‌های حصارکشی‌شده‌ای به نام manyattas که با درختچه‌های خاردار متراکم احاطه شده‌اند، می‌مانند. کارامجونگ‌های اصیل به سه بخش سرزمینی تقسیم می‌شوند: Matheniko و Bokora و Pian. زندگی سیاسی بر نظام پیچیده‌ی گروه‌های نسلی و سنی استوار است که در آن نسل‌های ارشد اقتدار آیینی و قضایی دارند و آن را در مراسم عمومی بزرگ به نسل جوان‌تر منتقل می‌کنند. ریش‌سفیدان برکت می‌دهند، نفرین می‌کنند و در اختلاف‌ها داوری می‌کنند؛ پادشاه موروثی وجود ندارد و اجماع میان گروه‌های سنی بر امور جمعی حکم‌فرماست.

اعتقاد و آداب

دین سنتی Akuj، خدای آسمان و آفریننده را گرامی می‌دارد که با قربانی و خواندن روده‌ی حیوانات توسط ریش‌سفیدان آیینی و فال‌گیران در معبدهای اجتماعی فراخوانده می‌شود. آیین‌های گذار، ورود به یک گروه سنی و مراسم باران‌خواهی جامعه را به هم پیوند می‌دهند و دام در هر آیین بزرگ محوری است. تاریخ شفاهی، شعر ستایشی و آوازهای دامی، شجره و سابقه‌ی نسل‌های گذشته را حفظ می‌کنند.

ظاهر و آرایش

کارامجونگ‌ها به‌طور کلی بلندقامت و تیره‌پوست‌اند. مردان در گذشته با لباس اندک می‌رفتند: یک پارچه یا پوست که روی یک شانه گره می‌خورد، و موی خود را به شکل گره‌ای از گِل که با اُخرا رنگ می‌شد می‌آراستند و بر آن پر شترمرغ می‌زدند. هر دو جنس گردن‌بندهای مهره‌ای فراوان و پیچ‌خورده، حلقه‌های مارپیچی از برنج و مس، و زیورهای لب یا گوش می‌بندند؛ رنگ و شمار مهره‌ها نشانه‌ی سن، ثروت و وضعیت تأهل است.