اروتیک سامبورو

سامبورو مردمی نیلی‌شرقی‌اند که به زبان ماآ سخن می‌گویند و در شمال مرکزی کنیا زندگی می‌کنند، در شمال کوه کنیا، در سرزمین‌های نیمه‌خشک اطراف مارالال و ارتفاعات سامبورو. آنان به زبان سامبورو سخن می‌گویند که گویشی از زبان ماآ است و با زبان ماسایی مشترک است، و ماسایی‌ها خویشاوندان نزدیک آنان‌اند. سامبورو که دامدارانی نیمه‌کوچ‌نشین‌اند، ثروت و هویت خود را با دام می‌سنجند و همراه با گله‌های خود در پی چراگاه و آب جابه‌جا می‌شوند.

جامعه و معیشت

زندگی سامبورو بر پایه دامداری گاو، همراه با بز، گوسفند و شتر، سامان یافته است؛ دام‌هایی که شیر، گوشت، خون و پوست فراهم می‌کنند و در تجارت، ازدواج و آیین‌ها نقشی محوری دارند. جامعه با نظام طبقات سنی اداره می‌شود که در آن جوانان مرحله جنگجو (موران) را می‌گذرانند، مرحله‌ای که با پوشش و وظایف ویژه مشخص می‌شود، و سپس به ریش‌سفیدانی تبدیل می‌شوند که اقتدار سیاسی و دینی دارند. تیره‌ها و تبارها استقرار و همکاری را سامان می‌دهند و در سراسر شمال خشک، گاو همچنان معیار ثروت و محور کار روزانه است.

باور و آیین

سامبورو خدایی به نام نکای را گرامی می‌دارند که با باران، کوه‌ها و زندگی پیوند دارد. متخصصان آیینی و ریش‌سفیدان، مراسم باران، برکت و آیین گذار را رهبری می‌کنند. ختنه و فارغ‌التحصیلی طبقات سنی رویدادهای بزرگ عمومی‌اند که با آواز، رقص‌های جهشی و ضیافت همراه‌اند. این آیین‌ها طبقات سنی را به هم پیوند می‌دهند و نشانگر گذارهای عمده زندگی‌اند.

ظاهر و آرایش

سامبورو بلندقد و لاغراندام‌اند و پوستشان با گِل اُخرا سرخ شده است. جنگجویان موهای بلند بافته‌شده‌ای دارند که با اُخرای سرخ پوشانده شده و پارچه‌های سرخ و صورتی روشن به تن می‌کنند. هم مردان و هم زنان گردن خود را با یقه‌های تخت و روی هم چیده‌شده از مهره و سیم‌پیچ‌های سیمی می‌آرایند و گوشواره‌هایی که لاله گوش را کش می‌دهد، نوارهای سر مهره‌دوزی‌شده و حلقه‌های بازو از آلومینیوم یا عاج بر آن می‌افزایند. این مهره‌دوزی متراکم و رنگارنگ، که بر پارچه سرخ و پوست اُخراآلود لایه‌لایه شده، ظاهر پرجلوه سامبورو را پدید می‌آورد.