اروتیک گوروا

گوروا مردمی هستند که به زبان کوشی سخن می‌گویند و در ارتفاعات اطراف شهر باباتی در منطقه‌ی مانیارا در تانزانیا زندگی می‌کنند، و بازگو کردن داستانشان بدون یاد کردن از ایراکو که مستقیماً در شمال آنان زندگی می‌کنند، دشوار است. زبانشان به زبان ایراکو چنان نزدیک است که هر دو گروه تا حد زیادی سخنان یکدیگر را می‌فهمند. عموماً بر این باورند که آنان پیش از آنکه گوروا در این بخش از دامنه‌ی دره‌ی ریفت خانه‌ی خود را بسازند، از یک جامعه‌ی نیاکانی مشترک جدا شده‌اند. متون قدیمی‌تر گاهی این مردم را «فیومه» می‌نامند. زبانشان، گوروآ، به شاخه‌ی کوشی جنوبی از خانواده‌ی آفروآسیایی تعلق دارد و در گروه کوچکی با ایراکو، آلاگوا و بورونگه قرار می‌گیرد. این امر آن را از خویشاوندانش دور می‌کند. بیشتر زبان‌های کوشی در اتیوپی، سومالی و کنیا گفتگو می‌شوند، در حالی که این گروه جنوبی به‌صورت جزیره‌ای در مرکز شمالی تانزانیا باقی مانده است. اطراف آن زبان‌های بانتو مانند رانگی و امبوگوه قرار دارند، و همچنین داتوگا که زبانی نیلی است. تماس طولانی در آن مرزها در واژگان دیده می‌شود. سواحیلی بر همه‌ی این‌ها حاکم است و زبان مدرسه، کلیسا، بازار و دولت است و بیشتر گوروا هر روز از آن استفاده می‌کنند.

بیشتر خانوارهای گوروا هم کشاورزی می‌کنند و هم دام‌داری. ذرت، لوبیا، ارزن و سورگوم مزرعه‌ها را پر می‌کنند، و گاو، بز و گوسفند هم منبع غذا و هم ذخیره‌ی ثروت هستند. قرن بیستم این زندگی را از بیرون شکل داد. حکومت استعماری، نخست آلمانی و سپس بریتانیایی، این منطقه را به اقتصاد پولی کشاند. کمپین روستاسازی دهه‌ی 1970 خانه‌های پراکنده را به روستاهای برنامه‌ریزی‌شده منتقل کرد. هنگامی که منطقه‌ی مانیارا در سال 2002 از منطقه‌ی آروشا جدا شد، باباتی مرکز آن شد، و شهری که در قلب سرزمین گوروا قرار دارد به مرکز اداری بزرگی تبدیل شد که تازه‌واردان را از سراسر تانزانیا جذب می‌کند. دین نیز تغییر کرده است. امروز بیشتر گوروا مسیحی یا مسلمان هستند و کلیسا و مسجد ریتم هفته را تعیین می‌کنند. باورهای کهن‌تر که تا حد زیادی با ایراکو مشترک است، به آفریدگاری پیوسته به آسمان و به ارواحی وابسته به چشمه‌ها، تالاب‌ها و زمین توجه داشت. بزرگان همچنان جایگاه مهمی دارند، به‌عنوان کسانی که برکت می‌دهند، اختلاف‌ها را حل می‌کنند و دانش آیینی را نگه می‌دارند.