اروتیک مجیرتین

ماجرتین یک قبیلهٔ سومالیایی‌اند، و در سومالی این واژه وزنی بیش از آنچه «گروه قومی» معمولاً دارد با خود دارد. هویت بر پایهٔ شجره‌ای توافق‌شده استوار است: بیشتر ماجرتین‌ها می‌توانند نسب خود را از طریق هارتی تا دارود بازگو کنند، و این شجره به‌طور سنتی تعیین کرده است که کدام خانواده‌ها با هم خون‌بها می‌پردازند، چه کسی با چه کسی ازدواج می‌کند، و چه کسی هنگام بروز مشکل حاضر می‌شود. آنچه ایشان را از پسرعموهای دارودی‌شان جدا می‌کند، بیشتر محل استقرارشان است: گوشهٔ شمال‌شرقیِ پهن و کُندِ شاخ آفریقا، جایی که خلیج عدن به سوی اقیانوس هند خم می‌شود. این سرزمین خشک، سنگلاخی و مرتفع است: کوه‌های کارکار از نزدیک در پشت ساحلی باریک کشیده شده‌اند، درهٔ نوگال به سوی جنوب گشوده می‌شود، و زمین بسیار اندکی ارزش کشت دارد. شتر و دریا قرن‌ها اقتصاد را سرپا نگه داشته‌اند. شهرهای مهم، بوساسو، گاروه، قردو، ایل و علوله، بر بنادر یا بر جاده‌های میان آن‌ها واقع‌اند.

این ساحل ماجرتین را در میان سومالی‌ها استثنایی کرد. خانواده‌های ماجرتین ماهی می‌گرفتند، دریانوردی می‌کردند و با عدن و مکلا و خلیج فارس تجارت می‌کردند، در زمانی که بسیاری از شبانان سومالی دریا را چندان منبع معاش نمی‌دانستند، و ارتفاعات باری کندر و مُر به دست می‌دهند که از درختان بوسولیا گرفته می‌شود؛ این درختان مانند هر دارایی دیگری مالک دارند و به ارث می‌رسند. این ساحل همچنین ساحل کشتی‌های غرق‌شده بود: معاهدات قرن نوزدهمی که اروپاییان با سلاطین ماجرتین امضا کردند، عمدتاً دربارهٔ سرنوشت خدمهٔ کشتی‌های غرق‌شده بود. سلطنت ماجرتین که بوقوری از علوله و بنادر شمالی بر آن فرمان می‌راند، از آخرین واحدهای سیاسی منطقه بود که سقوط کرد، و برای شکستن آن و تبعید بوقور عثمان محمود، در اواسط دههٔ 1920 لشکرکشی‌ای ایتالیایی لازم شد. استقلال مردان ماجرتین را به نزدیکی مرکز دولت تازهٔ سومالی آورد: عبدالرشید علی شرمارکه هنگامی که در 1969 هدف گلوله قرار گرفت رئیس‌جمهور بود، و کودتایی که پس از آن رخ داد، سیاد بره را به قدرت رساند. کودتای ناموفقی علیه بره در 1978، که بیشتر به رهبری افسران ماجرتین بود، با سرکوب‌هایی در مودوغ پاسخ گرفت که سالخوردگان آنجا هنوز آن را با آب‌انبارهای ویران و دام‌های مرده می‌شمارند، و به تشکیل SSDF، نخستین جبههٔ مسلح علیه رژیم، انجامید. هنگامی که دولت در 1991 فروپاشید، شمال‌شرق یکپارچه ماند، و در 1998 ریش‌سفیدانی که در گاروه گرد آمدند پونتلند را اعلام کردند، اداره‌ای خودمختار که آشکارا بر اجماع ماجرتین بنا شده بود و، برخلاف سومالی‌لند، بر هیچ ادعایی دربارهٔ کشوری جداگانه بودن استوار نبود. دین، اسلام سنی بر مذهب شافعی است که همچون عادتی معمول زیسته می‌شود نه همچون برنامه‌ای، و طریقت‌های قدیمی صوفیه در جایگاه شیخ‌های محلی و توجهی که به آرامگاه‌هایشان می‌شود همچنان دیده می‌شوند.